ദിൽജിത്ത് ദൊസാഞ്ജിനെതിരായ സംഘപരിവാർ ആക്രമണം, ഭീഷണിക്ക് വഴങ്ങാതെ നസീറുദ്ദീൻ ഷാ

സംഘപരിവാർ ആക്രമണത്തെ തുടർന്ന് മെറ്റ തന്റെ എഫ് ബി പോസ്റ്റ് മുക്കിയതിന് പിന്നാലെ പ്രതികരണവുമായി മുതിർന്ന നടൻ നസീറുദ്ദീൻ ഷാ. വൈവിധ്യപൂർണ്ണമായ രാജ്യത്തിന്റെ സംസ്കൃതിയെ ജീവിതം കൊണ്ട് ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതും അതിനെ തകർക്കാനുള്ള വിഭാഗീയ ശക്തികളുടെ എക്കാലത്തെയും ശ്രമങ്ങളെ തുറന്ന് എതിർക്കുന്നതുമാണ് പോസ്റ്റ്. സംഘശക്തികൾ രാജ്യത്തെ തള്ളിയിടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദുരന്തത്തിന്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്ന പ്രതികരണം വലിയ തരംഗമായി.

- ജിഗർ മുറാദാബാദിയുടെ വരികൾ ഉദ്ധരിച്ചാണ് സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങാതെ ഷാ തന്റെ പോസ്റ്റ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്.

നടനും ഗായകനുമായ ദിൽജിത്ത് ദോസാഞ്ജിന്റെ 'സർദാർജി 3' ചിത്രത്തിന്റെ റിലീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതിസന്ധിയിൽ നസീറുദ്ദീൻ ഷാ ഗായകനും നടനുമായ അദ്ദേഹത്തിന് പരസ്യ പിന്തുണയുമായി രം​ഗത്തെത്തിയിരുന്നു. പാക് നടി ഹനിയ ആമിറിനെ ചിത്രത്തിൽ കാസ്റ്റ് ചെയ്തതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയർത്തിയ വിവാദമാണ് ചിത്രത്തെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കിയത്. സംഘപരിവാറും ഭരണ സംവിധാനങ്ങളും സിനിമയെ വേട്ടയാടി.

 ഹനിയ അമീറിനെ നായികയാക്കിയത് പഹൽഗാം ഭീകരാക്രമണം നടക്കുന്നതിന് മുമ്പായിരുന്നുവെന്ന് ചിത്രത്തിന്റെ നിർമാതാക്കൾ വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇന്ത്യ-പാക് സംഘർഷം രൂക്ഷമാകുന്നതിന് മുമ്പായിരുന്നു സിനിമയുടെ ചിത്രീകരണമെന്നും അവർ വ്യക്തമാക്കി. പക്ഷെ, ജൂൺ 27-ന് റിലീസ് ചെയ്യാനൊരുങ്ങിയ ചിത്രം ഇതുവരെ പുറത്തിറക്കാനായില്ല.

 സിനിമയുടെ പേരിൽ ദിൽജിത്തിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ച സംഘ ഐടി സെല്ലുകളെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ടാണ് നസിറുദ്ദീൻ ഷാ ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ കുറിപ്പ് എഴുതിയത്. ദിൽജിത്തിനൊപ്പമാണ് എന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വ്യക്തമാക്കുന്നതായിരുന്നു ഷായുടെ കുറിപ്പ്.

പാക് നടി ഹാനിയ ആമിറിനെ കാസ്റ്റ് ചെയ്യാനുള്ള തീരുമാനം ദിൽജിത്തിന്റേതല്ലെന്നും മറിച്ച് സംവിധായകന്റേതാണെന്നും ഷാ പോസിറ്റിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. പാകിസ്താനിലേക്ക് പോകൂ എന്ന് പറയാനുള്ളവരോട് കൈലാസത്തിലേക്ക് പോകൂ എന്നാണ് തനിക്ക് പറയാനുള്ളതെന്നും അദ്ദേഹം കുറിപ്പിൽ ശക്തമായ ഭാഷയിൽ പ്രതികരണം അറിയിച്ചു.

പഹൽഗാം ഭീകരാക്രമണത്തിന് പിന്നാലെ ഹാനിയ ആമിർ, മാഹിറ ഖാൻ എന്നിവരുൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ ഇൻസ്റ്റ​ഗ്രാം അക്കൗണ്ട് ബിജെപി സർക്കാർ വിലക്കിയിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ നിന്നു ചീകീയെടുത്ത വാക്കുകൾ

വിദ്വേഷം വിൽക്കുന്നവരുടെ ഇന്ത്യയും യഥാർത്ഥ ഇന്ത്യയും തമ്മിൽ തന്റെ ജീവിത്തിലൂടെ താരതമ്യം ചെയ്താണ് ഷാ തന്റെ കാവ്യാത്മതകമായ പുതിയ കുറിപ്പിൽ നിലപാട് അറിയിക്കുന്നത്.

“എന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന്റെ (എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാതെ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട) ദിൽജിത് ദോസാഞ്ചിനെ പിന്തുണച്ചുള്ളതിന്റെ ന്യായീകരണമായി കണക്കാക്കുന്നുവെങ്കിൽ അങ്ങനെയാകട്ടെ. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഒന്നും ന്യായീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ പറയേണ്ടത് പറഞ്ഞു, അതിൽ ഞാൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു.

സിനിമാ വ്യവസായത്തിൽ നിന്നുള്ള പിന്തുണയുടെ അഭാവം എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ഞാൻ ഒരു പിന്തുണയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല - അവർക്കെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒരുപാടുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ അവർ എന്നോട് വിയോജിക്കുന്നുണ്ടാവാം…”

 ഇവിടെ ഒരു സഹ കലാകാരനെ പിന്തുണച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് "രാജ്യത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കുന്നത്", വിമർശനാത്മകമായി ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നത് "ദേശവിരുദ്ധമായത്" എന്നിങ്ങനെ വളച്ചൊടിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇവയ്ക്ക് ഒന്നും വഴങ്ങില്ലെന്ന് ഷാ തന്റെ ധ്വന്യാത്മകമായ വരികളിലൂടെ നിലപാടറിയിക്കുന്നു.

"എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട രാജ്യം".

ഷായുടെ കുറിപ്പ്

ദേശസ്നേഹം എന്റെ കൈയിൽ കാണിക്കേണ്ട ആവശ്യം എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. മുൻപൊരു ഇന്ത്യ അതിന് അനുവദിച്ചിരുന്നു.

എന്റെ ബാല്യവും വളർച്ചയും - ഒരു യാഥാസ്ഥിതിക മുസ്ലീം വീട്ടിൽ, ഒരു റോമൻ കത്തോലിക്ക സ്കൂളിൽ, പിന്നെ ഒരു ജെസ്യൂട്ട് ക്രിസ്ത്യൻ സ്കൂളിൽ എന്നിങ്ങനെ വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഓരോ സംസ്കാരവും അതിന് കഴിയുന്നത് എനിക്ക് നൽകി, പക്ഷേ ഞാൻ ഒരിക്കലും അവയിലൊന്നിനും വിറ്റുപോയില്ല.

ഓരോന്നും എന്റേതുൾപ്പെടെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമോ അനിഷ്ടമോ എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, "ഞങ്ങളല്ലാതെ" എല്ലാവരും നാശത്തിന് വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നത് ഞാൻ വളരെ അന്യായമായി കരുതി. അതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞങ്ങൾ പുഷ്കറിലേക്ക് പോയി. ജൈന ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മനോഹാരിതയും, തീർച്ചയായും ദർഗയും കണ്ടു, അവിടെ സന്ധ്യാവസ്ത്രം ധരിച്ച ദ്രെഡ്‌ലോക്ക് സാധുക്കൾ പച്ച വസ്ത്രം ധരിച്ച സൂഫികളോടൊപ്പം ചില്ലം പങ്കുവെച്ചു. സിഖ്, ഹിന്ദു തീർത്ഥാടകർ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. അഢായ് ദിൻ കാ ഝോൺപ്രയിൽ ഹിന്ദു ശില്പങ്ങൾക്കിടയിൽ നമാസ് നിർവഹിക്കുന്നത് ഞാൻ വളരെ മനോഹരമായ ആശയമായി കരുതി. മഹാനായ ശങ്കർ ശംഭു "ഖ്വാജ ജി"യുടെ പ്രശംസ ഗാനം ആലപിച്ചു. ഉപഖണ്ഡത്തിലെമ്പാടുമുള്ള ഖവ്വാലികളും ഒരു ബൗൾ ഗായകനും അകമ്പടി സമർപ്പിച്ചു. ഞാൻ ഒരിക്കലും എന്നെ ഒരു മുസ്ലീമായി (അതിനാൽ വ്യത്യസ്തനായി) കരുതിയില്ല. എന്റെ ചുറ്റുപാടുകൾ എനിക്ക് ഒരിടത്തും അന്യനാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചില്ല.

ഇതായിരുന്നു എന്റെ രാജ്യം, ഞാൻ അതിനെ മിസ് ചെയ്യുന്നു.

ഇവിടെ ദേശീയത, വിദ്വേഷം, യുദ്ധപ്പനി എന്നിവയുടെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന പ്രവാഹം, "ശരിയായ" മനസ്സുള്ള പൗരന്മാരെ അവരിൽ എപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞിരുന്ന മതഭ്രാന്തിനെ മറയ്ക്കാതിരിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അതേസമയം, നമ്മുടെ രാജ്യം പോകുന്ന ദിശയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്നവർക്ക് ഇത് ആശങ്കയ്ക്ക് കാരണമായി. അപമാനം തോന്നുന്നവരുടെ സംഘം അസംബന്ധത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകളിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി.

ഹിന്ദി സിനിമകളുടെ ഗുണനിലവാരത്തെ വിമർശിക്കുന്നത് നിന്നെ "നന്ദികെട്ടവനാക്കുന്നു", സഹോദര്യത്തിനും യുക്തിഭദ്രതയ്ക്കും വേണ്ടിയുള്ള അപേക്ഷ നിന്നെ "ദേശദ്രോഹി" ആക്കുന്നു. ഇന്ത്യക്കാർ ട്രാഫിക് ലൈറ്റുകൾ അനുസരിക്കുന്നില്ല എന്ന പരാതി നിന്നെ എവിടേക്ക് പോകണമെന്ന് ഉപദേശിക്കപ്പെടുന്നു, ഒരു സഹകലാകാരനെ പിന്തുണച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് "രാജ്യത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കുന്നതാണ്". വിമർശനാത്മകമായ എന്തും "ദേശവിരുദ്ധമായി" വളച്ചൊടിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രിയപ്പെട്ട ടിവി സീരിയൽ അനുപമയിൽ നായകനായി അഭിനയിക്കുന്ന നടൻ, പാകിസ്ഥാനിൽ "ഇന്ത്യൻ കലാകാരന്മാരെ അവിടെ അവതരിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നുണ്ടോ?" എന്ന് കുത്തിത്തിരിഞ്ഞ് ചോദിക്കുന്നു. അവർ ഞങ്ങളെ അനുവദിക്കുക മാത്രമല്ല, സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാതെ.

പിന്നെ, ഇന്ത്യയിൽ നുസ്രത് ഫത്തേ അലി ഖാൻ, മെഹ്ദി ഹസൻ, ഫരീദ ഖാനും എന്നിവരെ കേൾക്കുന്ന എല്ലാവരും ദേശദ്രോഹികളാണോ? വ്യക്തമായും, പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് മാത്രമേ അതിർത്തി കടന്ന് തന്റെ സമകക്ഷിയെ ആലിംഗനം ചെയ്യാൻ കഴിയൂ. ഞങ്ങൾ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് അത് ചെയ്യുന്നത് പാപമാണ്. പാകിസ്ഥാനിലെ ഓരോ പൗരനെയും അവരുടെ സർക്കാർ (വായിക്കുക, സൈന്യം) ചെയ്യുന്നതിന് വെറുക്കുന്നത് നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനകരമാണോ?

എന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന്റെ (എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാതെ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട) ദിൽജിത് ദോസാഞ്ചിനെ പിന്തുണച്ചുള്ളതിന്റെ ന്യായീകരണമായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെട്ടാൽ, അങ്ങനെയാകട്ടെ. പക്ഷേ, ഞാൻ ഒന്നും ന്യായീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ പറയേണ്ടത് പറഞ്ഞു, അതിൽ ഞാൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. സിനിമാ വ്യവസായത്തിൽ നിന്നുള്ള പിന്തുണയുടെ അഭാവം എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ഞാൻ ഒരു പിന്തുണയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല - അവർക്കെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒരുപാടുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ അവർ വിയോജിക്കുന്നു.

അതോ, ഇത് വെറും ഒരു വന്യമായ ത്വരയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ? ജോർജ്ജ് ഓർവെലിന്റെ 1984 എന്ന പുസ്തകത്തിൽ, എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ ജോലി നിർത്തി ഒരു പ്രതിപക്ഷ നേതാവിനെ അധിക്ഷേപിക്കുന്ന ഒരു ദൈനംദിന ആചാരമുണ്ട്. ഈ "രണ്ട് മിനിറ്റ് വിദ്വേഷ"ത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത് നിർബന്ധമാണ്.

ഇപ്പോൾ ഇത് 24 മണിക്കൂർ വിദ്വേഷമായി മാറിയിരിക്കുന്നു, ഇനി പ്രതിപക്ഷ നേതാവിനോട് മാത്രം പരിമിതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നില്ല, വായുവിലെ വിഷം എന്നെ നിരാശനാക്കുന്നില്ല, ഭയപ്പെടുത്തുന്നുമില്ല. അത് എന്നെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നു. വിദ്വേഷം സ്വയം നശിപ്പിക്കുന്നതാണ്, പക്ഷേ "ഗോ രക്ഷക"ന്മാരുടെ തുടർച്ചയായ പ്രവർത്തനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാൽ അത് അനന്തമായി നിലനിൽക്കാം. കൂടാതെ, പുതിയ വിദ്വേഷങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാം.

"ദേശീയവാദികൾ"ക്കും പണം കൊടുത്ത ട്രോളുകൾക്കും (അവർക്ക് അക്ഷരവിന്യാസത്തിലും വ്യാകരണത്തിലും കുറച്ച് സഹായം ആവശ്യമാണ്) ഞാൻ എളുപ്പമുള്ള ലക്ഷ്യമാണ്, കാരണം എന്റെ രാജ്യമുൾപ്പെടെ ഒന്നിനോടും എന്റെ സ്നേഹം കൈയിൽ ധരിക്കേണ്ട ആവശ്യം എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. എനിക്ക് എന്താണ് തോന്നുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം, എന്റെ വികാരങ്ങളിൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു, അവ മറ്റാരുടെയും കാര്യമല്ല.

ഞാൻ ഇന്ത്യയിൽ ഒരു മുസ്ലീം കുടുംബത്തിന്റെ അഞ്ചാം തലമുറയിലാണ് ജനിച്ചത്, എന്റെ ഭാര്യ ഒരു പഴയ ഹിന്ദു കുടുംബത്തിലേക്കാണ്, ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ ഇരുവരുടെയും മികച്ച സംയോജനമാകുമെന്ന് ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. എന്റെ പിതാവ് തന്റെ സഹോദരന്മാർ പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവിടേക്ക് പോകാൻ വിസമ്മതിച്ചു, ഇന്ത്യയിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ഭാവി ഉണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു, എന്റെ സന്തതികൾക്കും അങ്ങനെതന്നെ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇത് ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സ്വപ്നമാണ്.

എന്റെ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റിന്റെ (എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെടാതെ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട) ദിൽജിത് ദോസാഞ്ചിനെ പിന്തുണച്ചുള്ളതിന്റെ ന്യായീകരണമായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെട്ടാൽ, അങ്ങനെയാകട്ടെ. പക്ഷേ, ഞാൻ ഒന്നും ന്യായീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ പറയേണ്ടത് പറഞ്ഞു, അതിൽ ഞാൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. സിനിമാ വ്യവസായത്തിൽ നിന്നുള്ള പിന്തുണയുടെ അഭാവം എന്നെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ഞാൻ ഒരു പിന്തുണയും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല - അവർക്കെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒരുപാടുണ്ട്, അല്ലെങ്കിൽ അവർ വിയോജിക്കുന്നു.

ട്രോളുകൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് "പാകിസ്ഥാൻ നഹി, ഇപ്പോൾ കബറിസ്ഥാൻ" എന്ന് പറഞ്ഞവനോട്, ഞാൻ ജിഗർ മുറാദാബാദിയെ ഉദ്ധരിക്കുന്നു:

"മുജ്ഹേ ദേ ന ഗൈസ് മേം ധമ്കിയാൻ, ഗിരേം ലാഖ് ബാർ യേ ബിജ്‌ലിയാൻ, മേരി സൽതനത് യഹി ആശിയാൻ, മേരി മിൽക്കിയത് യഹി ചാർ പർ (കോപത്തിൽ എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തരുത്, ഒരു ലക്ഷം തവണ ഇടിമിന്നൽ വീഴട്ടെ, എന്റെ കൂട് എന്റെ രാജ്യമാണ്, ഈ നാല് തൂവലുകൾ മാത്രമാണ് എന്റെ സ്വത്ത്)."

ഷായുടെ ഡിലീറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട പോസ്റ്റ് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു....

“ദിൽജിത്തിനൊപ്പം ഞാൻ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. ജുംല പാർട്ടിയുടെ വൃത്തികെട്ട തന്ത്ര വിഭാഗം അദ്ദേഹത്തെ ആക്രമിക്കാൻ അവസരം കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഒടുവിൽ അവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി എന്ന് അവർ കരുതുന്നു. ചിത്രത്തിന്റെ കാസ്റ്റിംഗിന് അദ്ദേഹം ഉത്തരവാദിയല്ല, സംവിധായകൻ തന്നെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ അദ്ദേഹം ആരാണെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല, അതേസമയം ദിൽജിത് ലോകമെമ്പാടും അറിയപ്പെടുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് വിഷലിപ്തമല്ലാത്തതിനാൽ അദ്ദേഹം അഭിനേതാക്കളോട് സമ്മതിച്ചു,”

“ഈ ഗുണ്ടകൾക്ക് വേണ്ടത് ഇന്ത്യയിലെയും പാകിസ്ഥാനിലെയും ജനങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വ്യക്തിപരമായ ഇടപെടൽ അവസാനിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. എനിക്ക് അവിടെ അടുത്ത ബന്ധുക്കളും ചില പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളുമുണ്ട്, എനിക്ക് തോന്നുമ്പോഴെല്ലാം അവരെ കാണുന്നതിൽ നിന്നോ അവർക്ക് സ്നേഹം അയയ്ക്കുന്നതിൽ നിന്നോ എന്നെ തടയാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല,”

“‘പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പോകൂ’ എന്ന് പറയുന്നവരോടുള്ള എന്റെ മറുപടി ‘കൈലാസത്തിലേക്ക് പോകൂ’ എന്നാണ്.”