ചെന്പൻ വള്ളത്തിൽ മറഞ്ഞിറങ്ങിയ ശബ്ദങ്ങൾ

മുംബൈയിലെ തിരക്കേറിയ പത്രപ്രവർത്തന ലോകത്ത്, സമയപരിധികളും അധോലോക കഥകളും പിന്തുടർന്ന് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ആ തിരക്കിനിടയിൽ, ഒരു ദിവസം എന്റെ ഡെസ്‌കിലേക്ക് ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ദൗത്യം എത്തി. കേരളത്തിലെ വിദ്യാസമ്പന്നമായ സമൂഹത്തിൽ ജിന്നുകളെയും അദൃശ്യശക്തികളെയും കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരു പരമ്പര തയ്യാറാക്കുക.

അറേബ്യൻ മരുഭൂമിയുടെ പൊടിക്കാറ്റിൽ ജനിച്ച മിത്തുകൾ, എങ്ങനെയോ പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ തണുത്ത മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് കടന്നെത്തിയിരുന്നു. ജിന്നുകളുടെ നിഗൂഢ കഥകൾ തേടി, ഞാൻ ആത്മാന്വേഷികളുമായും ദർവേശുകളുമായും സംസാരിച്ചു. മങ്ങിയ വിളക്കിൻ വെളിച്ചത്തിൽ കഥപറയുന്ന ഗ്രാമീണ ചായക്കടകളിലും കയറിയിറങ്ങി.

പുകയില്ലാത്ത തീയിൽനിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ് ജിന്നുകൾ എന്ന് ചിലർ പറഞ്ഞു; മറ്റുചിലർ അവരെ മനുഷ്യന്റെ നിഴലിനോട് ഉപമിച്ചു. അദൃശ്യരെങ്കിലും എപ്പോഴും സമീപത്ത്, നമ്മെ നിരീക്ഷിക്കുന്നവർ.

കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ, മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ കഥകൾക്ക് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ഏറെയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഞാൻ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ, ജിന്നുകൾ മാത്രമല്ല, കേരളീയ മനസ്സുകളെ കീഴടക്കിയ അമാനുഷിക കഥകളുടെ ഒരു വലിയ തുരുത്ത് തന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നുവന്നു. ആൽമരങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നീണ്ട മുടിയും സൗന്ദര്യവുമുള്ള യക്ഷികൾ. തോടുകളിൽനിന്ന് ഉയർന്നുവരുന്ന നാഗദേവതകൾ. സന്ധ്യാസമയത്ത് പ്രേമഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കുന്ന ഗന്ധർവന്മാർ. അർധരാത്രിയിൽ സെമിത്തേരിയിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ആത്മാക്കൾ. ഓരോ കഥയും എന്റെ യാത്രയെ കൂടുതൽ നിഗൂഢമാക്കി.

ഈ കഥകൾ വെറും ഐതിഹ്യങ്ങളോ, അതോ ഭയവും ഭാവനയും കലർന്ന മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ പ്രതിബിംബമോ? ഉത്തരങ്ങൾ, ഗ്രാമങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദതയിലും അവിടെ ജീവിക്കുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിലും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

പരമ്പര വെറും വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഒരു റിപ്പോർട്ടായാൽ പോര; അതിന് ജീവനും നിഗൂഢത്വവും വേണം. അതിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ, വ്യക്തിപരമായ എന്തോ ഒന്ന് എന്റെ ഉള്ളിൽ കടിച്ചുകീറുന്നതായി തോന്നി. മറവിയുടെ പാളികൾക്കടിയിൽനിന്ന് തല ഉയർത്തുന്ന ഒരു പഴയ രഹസ്യം, ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകാത്ത ഒരു നൊമ്പരം.

ഓർമകൾ മുംബൈയിലെ പൊടിയും നിയോണും കടന്ന്, വിസ്മൃതിയിലാഴ്‌ന്ന ബാല്യത്തിലേക്ക് പറന്നു. പുഴയോട് ചേർന്നുള്ള എന്റെ ഗ്രാമം. പെരുമ്പുഴയുടെ തീരത്ത് താമസിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഇതുപോലുള്ള അവിശ്വസനീയ കഥകൾ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. അതിൽ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ ഒന്നാണ് എന്റെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും നാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചത്... ഒരു ഓർമ, ഒരു സന്ധ്യ, ഒരു നിഴൽ.

അക്കാലത്ത്, ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന ഒരു കഥയുണ്ടായിരുന്നു.പെരുമ്പുഴയുടെ തീരത്ത്, സായാഹ്നത്തിന്റെ മറവിൽ കാണാതായ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഥ. അവൾക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. അവളെ ആരും കണ്ടെത്തിയില്ല. ആ തിരോധാനം ഗ്രാമത്തിൽ നിഗൂഢതയുടെ കഥകൾ മുളച്ചുപൊന്താൻ കാരണമായി. പത്രപ്രവർത്തകർ പലരും എത്തി, ആളുകളോട് ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചു. പക്ഷേ പൊലീസ് ഫയലുകളിൽപോലും കാണാതായ ആ പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് പരാതികളില്ല. ഒടുവിൽ നിശ്ശബ്ദതയുടെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ എല്ലാം കെട്ടടങ്ങി.

ബാല്യത്തിൽ, പെരുമ്പുഴയുടെ തീരത്ത്, ചുവന്ന മണലിന്മുകളിൽ വെളുത്ത മണൽച്ചെടികൾ പൂത്തുനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു. താഴെയുള്ള രക്തപ്പൊലിവിനെ മറയ്‌ക്കുന്നപോലെ.

ചിലർ പറഞ്ഞു, ആ പെൺകുട്ടി നാട്ടുകാരിയല്ല; നദീതീരത്ത് കളിക്കുന്ന കുറച്ച് കുട്ടികൾ മാത്രമാണ് അവളെ കണ്ടതായി പറഞ്ഞത്. അവർ പറഞ്ഞു, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങും, ചിരിയിൽ പുഴയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കും. അത് വെറും ഭാവനയോ? അല്ലെങ്കിൽ അവൾ, നമ്മുടെ ലോകത്തിനും അദൃശ്യലോകത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു പാലമായിരുന്നോ?

ഞാനും എന്റെ ബാല്യസുഹൃത്ത് ജിത്തും ആ ശബ്ദം ആദ്യമായി കേട്ടത് ഒരു നിശ്ശബ്ദ രാത്രിയിലാണ്.

സ്വർണമയമായ ചന്ദ്രൻ പെരുമ്പുഴയിലെ ചെമ്പൻ വെള്ളത്തെ പ്രകാശത്താൽ നിറയ്‌ക്കുന്ന സമയം. ആകാശത്തിന്റെ നിഴലുകൾ നദിയിൽ വീണപ്പോൾ, ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നതായി തോന്നി.

“മഴതൂവലിൽ കണ്ണുനനഞ്ഞു, മരണമില്ലാത്ത കിനാവുകൾ…”

ആ പാട്ട്, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ അകത്തേക്കു പതിഞ്ഞു. അത് ഒരു വിളിയായിരുന്നോ, അതോ ഒരു മന്ത്രമോ? ഉറവിടം തേടി ഞങ്ങൾ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടു, കാതോർത്തു. അപ്പോഴാണ് ഓർമ വന്നത്‐ നദിയിൽ മറഞ്ഞുപോയ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നാട്ടുകഥ. ചിലർ പറഞ്ഞു, ചില രാത്രികളിൽ കേൾക്കുന്ന ശബ്ദം അവളുടെ ആത്മാവിന്റേതാണെന്ന്; അവർ അതിനെ നദിയുടെ ശാപം എന്നു വിളിച്ചു.

വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, ഞാൻ വീണ്ടും ഇവിടെ വന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രി നദീതീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ആ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു‐ മുമ്പത്തെപ്പോലെ തന്നെ.

“മരണമില്ല, മറവിയില്ല, മഴയില്ലാത്ത ഉറക്കം…”

ഞാൻ ഞെട്ടി പിന്നോട്ടു നോക്കി. ആരുമില്ല. പക്ഷേ നദിയുടെ വളവിൽ ചെറിയ അലകൾ പടർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ശബ്ദം എവിടെനിന്നാണ് വന്നത്?

അടുത്ത രാവിലെ, ഏതാണ്ട് രണ്ട് ദശാബ്ദത്തിനു ശേഷം ഞാൻ ജിത്തിനെ കണ്ടു. അവന്റെ മുടി ചെറുതായി നരച്ചിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ബാലിശമായ സംശയം.

റോഡരികിലെ ഒരു ചായക്കടയിൽ ചൂടുള്ള ചായ മോന്തുമ്പോൾ, ഞാൻ അവനോട് വീണ്ടും ആ ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. അവൻ തടസ്സപ്പെടുത്താതെ കേട്ടു, ഞാൻ നിർത്തിയപ്പോൾ മാത്രം അവൻ ചോദിച്ചു:

“നീ ഇപ്പോഴും ആ രാത്രി ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?”

“എങ്ങനെ മറക്കും?”ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അവൻ ചുറ്റും നോക്കി, മരങ്ങൾ പോലും കേൾക്കുന്നുവെന്ന് കരുതിയപോലെ.

“ആരും അവളുടെ പേര് ഓർക്കുന്നില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.

വർഷങ്ങളായി, നമ്മൾ വെറും ‘പെൺകുട്ടി’ എന്ന് വിളിച്ചു. സ്‌കൂൾ രേഖകളില്ല, ഫോട്ടോകളില്ല, വാർത്തകളില്ല, അമ്മയുടെ വിലാപമില്ല. ആ ശബ്ദം മാത്രം. ഇപ്പോൾ നദിയുടെ സ്വാഭാവിക ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ലയിച്ചിരിക്കുന്നത്.

അവൻ എന്നെ ഓർമിപ്പിച്ചു:

“ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിന് മുമ്പത്തെ രാത്രി നീ ആരെയോ കണ്ടുവെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ?”

ഞാൻ മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞു.

“അതെ. ഒരു പെൺകുട്ടി. എന്തോ കളിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ അരികിലായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്നെ നോക്കിയില്ല.”

ജിത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക്‌.

“നീ അവളുടെ വസ്‌ത്രം വിവരണം ചെയ്‌തിരുന്നു. നീല. കീറിയിരുന്നതായിരുന്നു.”

ഞാൻ തലയാട്ടി.

“അതേ, അന്ന് നീ തന്നെയാണ് അതേ വസ്‌ത്രം ധരിച്ചിരുന്നത്,” അവൻ ശബ്ദം താഴ്‌ത്തി പറഞ്ഞു.

എന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ ഒരാളൽ. നീല. നദിയുടെ അരിക്. നിശ്ചലത.

“നീ കരുതുന്നത് ഞാൻ…”

“ഇല്ല,” അവൻ തടസ്സപ്പെടുത്തി. “ഞാൻ ഒന്നും കരുതുന്നില്ല. പക്ഷേ ഒരു പക്ഷേ… ആ പെൺകുട്ടി മറ്റൊരാളല്ലായിരുന്നു.”

ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ചെമ്പൻ വെള്ളത്തിലെ ശബ്ദങ്ങൾ എന്റെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ…

ആ രാത്രി, ഞാൻ വീണ്ടും നദീതീരത്ത് തിരിച്ചെത്തി. ഒരു പത്രപ്രവർത്തകയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരിക്കൽ നദിയുടെ അരികിൽ കളിച്ചിരുന്ന, ഒരു നിഗൂഢ ശബ്ദത്തിന്റെ പിന്നാലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് പോയി തിരികെ വരാത്ത ആ പെൺകുട്ടിയായി.

“മരണമില്ല, മറവിയില്ല, മഴയില്ലാത്ത ഉറക്കം…”

ഇപ്പോൾ, ആ ശബ്ദം നദിയിൽ നിന്നല്ല, എന്റെ ഉള്ളിൽ നിന്നാണ് ഉയർന്നത്. പെരുമ്പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന എന്റെ സ്വന്തം ശബ്ദം. ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു, ഭൂതകാലത്തെ എന്നെ പൂർണമായി ആവരണം ചെയ്യാൻ അനുവദിച്ചു.

ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ, ഞാൻ ഒരേസമയം രണ്ടിടങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു‐ നദീതീരത്തും വെള്ളത്തിനടിയിലും. തണുത്ത സ്രോതസ്സ് എന്റെ വിരലുകളിലൂടെ, മുടിയിലൂടെ, ഓർമകളിലൂടെ ഒഴുകി. പെട്ടെന്നൊരു തെളിച്ചം…

ഒഴുകുന്ന ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ, ഞാൻ ഒരേസമയം രണ്ടിടങ്ങളിൽ നിന്നു.

നദീതീരത്തും, വെള്ളത്തിനടിയിലും.

നദിയുടെ തണുത്ത സ്രോതസ്സ് എന്റെ വിരലുകളിലൂടെ, എന്റെ മുടിയിലൂടെ, എന്റെ ഓർമകളിലൂടെ ഒഴുകി.

പെട്ടെന്നൊരു തെളിച്ചം…

വർഷങ്ങളായി എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നത് മറ്റാരുടേയും ശബ്ദമല്ല‐ എന്റെ തന്നെ ശബ്ദം.

മുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, കരയിൽ ജിത്ത് നിന്നിരുന്നു. അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കണ്ണുകളിൽ സംശയം ഇല്ല, വിസ്മയം മാത്രം. മന്ദഗതിയിൽ, അവൻ കൈ നീട്ടി.

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

വെള്ളത്തിന്മുകളിൽ പൊങ്ങിയപ്പോൾ, ചെമ്പൻ നിറം മങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പുഴ, ശബ്ദത്തെ പിടിച്ചുവച്ചിരുന്നില്ല.

അത് എന്നെ വിട്ടു.

ഒരിക്കൽ തിരോധാനം ചെയ്‌ത പെൺകുട്ടി തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. ശരീരമായല്ല, സത്യമായി.

കാറ്റിൽ പുഴയുടെ അലകൾ മന്ദഹസിച്ചു. അതിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ, എന്റെ ശബ്ദവുമായി ലയിച്ചൊഴുകുന്ന ഒരു ഗാനം കേൾക്കാമായിരുന്നു:

“മഴതൂവലിൽ കണ്ണു നനഞ്ഞു, മരണമില്ലാത്ത കിനാവുകൾ…”

ആ ഗാനതരംഗങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞ സത്യം, ആരും തിരിച്ചറിയാതെ, നിശ്ശബ്ദമായി ചെമ്പൻ വെള്ളത്തിൽ മറഞ്ഞിറങ്ങി.

(കാക്കനാടൻ പഠന ഗവേഷണ കേന്ദ്രം ഏർപ്പെടുത്തിയ കാക്കനാടൻ അവാർഡ് നേടിയ കഥ)