എകെജിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സാവിത്രി

നാടകത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോഴെല്ലാം സാവിത്രി ശ്രീധരന്റെ ഓർമ്മയിൽ ആദ്യം തെളിയുന്ന മുഖം സഖാവ് എകെജിയുടേതായിരുന്നു.

കേരളത്തിൽ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വേട്ട വ്യാപകമായിരുന്ന നാല്പതുകളിൽ, പൊലീസിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് എകെജിയും എ വി കുഞ്ഞമ്പുവും കുറച്ചുകാലം ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞത് കോഴിക്കോട് തിരുവണ്ണൂരിലെ സാവിത്രിയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു. അന്ന് സാവിത്രിക്ക് വെറും രണ്ടര വയസ്സായിരുന്നു.

അച്ഛൻ വേലിക്കൽ അപ്പുട്ടി പാർടിയുടെ സജീവ പ്രവർത്തകനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എകെജിയുടെയും ഇഎംഎസിന്റെയും മറ്റു പാർടി നേതാക്കളുടെയും കഥകൾ കേട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു സാവിത്രിയുടെ ബാല്യം വളർന്നത്. എന്നാൽ, ആ പേരുകൾ കേട്ടറിഞ്ഞ ബാല്യത്തിൽ ഒരുനാൾ എകെജി എന്ന ചരിത്രപുരുഷൻ തന്റെ വീടിന്റെ തന്നെ ഒരു മുറിയിൽ ഒളിവിൽ കഴിയുമെന്ന് ആ കുഞ്ഞ് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആ കാലം ഓർത്തെടുത്തുകൊണ്ട് സാവിത്രി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്:

“അമ്മ അനിയത്തിയെ പ്രസവിച്ച് കിടക്കുന്ന കാലത്താണ് എകെജിയും എ വി കുഞ്ഞമ്പുവും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ഒളിവിൽ താമസിക്കാനെത്തുന്നത്. അനിയത്തിക്ക് ‘സോയ’ എന്ന് പേരിട്ടത് കുഞ്ഞമ്പുസഖാവാണ്.”

ഒളിവിലായിരുന്ന ആ ദിവസങ്ങളിൽ എകെജി സാവിത്രിയോട് ഒരുപാട് കഥകൾ പറഞ്ഞു. കുഞ്ഞുമനസ്സിനെ കഥകളിലൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ ആ സഖാവിനോട് അവൾക്ക് സ്വാഭാവികമായൊരു അടുപ്പം വളർന്നു. എ വി കുഞ്ഞമ്പുവാകട്ടെ സാവിത്രിയുടെ മുടി ചീകിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ കുറെ ദിവസങ്ങൾ ആ വീട് രണ്ട് ഒളിവുസഖാക്കളുടെ അഭയകേന്ദ്രമായി.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന് സാവിത്രി പുറത്തേക്കു വരുമ്പോൾ എ കെ ജിയെയും കുഞ്ഞമ്പുവിനെയും അവിടെ കണ്ടില്ല. തലേന്ന് രാത്രി സഖാക്കൾ വന്ന് അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയെന്ന് അച്ഛമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കഥകൾ പറഞ്ഞുതന്ന ആ മനുഷ്യൻ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായതിന്റെ സങ്കടം ആ രണ്ടര വയസ്സുകാരിയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.

ആ കൂടിക്കാഴ്ച അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, സാവിത്രിക്ക് എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, എ കെ ജിയെ വീണ്ടും കാണാനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചു. തിരുവണ്ണൂർ കോട്ടൺമിൽ യൂണിയന്റെ വാർഷികാഘോഷം ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യാനെത്തിയത് എ കെ ജിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പ്രസംഗിച്ച അതേ വേദിയിലായിരുന്നു സാവിത്രിയുടെ നർത്തകിയായുള്ള അരങ്ങേറ്റവും.

ഒരു ചരിത്രപുരുഷന്റെ പ്രസംഗവേദി അന്ന് ഒരു ബാലികയുടെ കലാജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യവേദിയായി മാറുകയായിരുന്നു.

പിന്നെയും ഒരിക്കൽ എകെജിയുടെ മുന്നിൽ സാവിത്രി എത്തി.

തൃക്കരിപ്പൂരിൽ നടന്ന നാടകമത്സരത്തിൽ കൊയിലാണ്ടിയിലെ ഒരു അമേച്വർ നാടകസംഘത്തിന്റെ നാടകത്തിൽ അഭിനയിച്ച് സാവിത്രി മികച്ച നടിയായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ആ പുരസ്കാരം സമ്മാനിച്ചത് മറ്റാരുമല്ല, എകെജി തന്നെയായിരുന്നു.

പുരസ്കാരം ഏറ്റുവാങ്ങി എകെജിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ സാവിത്രിയുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് അന്നത്തെ വേദിയല്ല; വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പത്തെ ആ ചെറിയ വീടായിരുന്നു. തന്റെ രണ്ടര വയസ്സിൽ തനിക്ക് കഥകൾ പറഞ്ഞുതന്ന്, പിന്നെ ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായ ആ സഖാവിന്റെ മുഖം.

അന്ന് ഒരു പുരസ്കാരം ഏറ്റുവാങ്ങിയത് നടി സാവിത്രി ശ്രീധരനായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ എവിടെയോ, എകെജിയുടെ കഥകൾ കേട്ടുറങ്ങിയിരുന്ന ആ രണ്ടര വയസ്സുകാരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നീട് മലയാള നാടകവേദിയിലും ചലച്ചിത്രരംഗത്തും സാവിത്രി ശ്രീധരൻ സ്വന്തമായൊരു ഇടം കണ്ടെത്തി. നാടകാഭിനയത്തിന് സംസ്ഥാന പുരസ്കാരങ്ങളും ചലച്ചിത്രാഭിനയത്തിന് ദേശീയതലത്തിൽ വരെ അംഗീകാരവും നേടി. സുഡാനി ഫ്രം നൈജീരിയയിലൂടെ അവരുടെ അഭിനയം പുതിയ തലമുറയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

എന്നാൽ സാവിത്രി ശ്രീധരന്റെ കലാജീവിതത്തിന്റെ ചരിത്രം പറയുമ്പോൾ, അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചെന്നെത്തുന്ന ഒരു ചെറിയ ബാല്യസ്മരണ കൂടിയുണ്ട് — ഒരു ഒളിവുവീട്ടിൽ ആരംഭിച്ച സ്മരണ.

കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണായക കാലഘട്ടവും ഒരു ബാലികയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു നിഷ്കളങ്കമായ ഓർമ്മയും അവിടെ പരസ്പരം തൊടുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ സാവിത്രിയുടെ ഓർമ്മയിൽ എകെജി ഒരു രാഷ്ട്രീയനേതാവ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. കഥകൾ പറഞ്ഞുതന്ന പ്രിയപ്പെട്ട ‘സഖാവ്’ കൂടിയായിരുന്നു.