22 February Saturday

‘ജസ് സോളി’യോ ‘ജസ് സാൻഗ്യുനിസോ’

പി രാജീവ്‌Updated: Friday Jan 24, 2020

""എല്ലാ നിയമങ്ങളും ചട്ടങ്ങളും ഹിന്ദുക്കൾക്കും മുസ്ലിമിനും സിഖുകാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമായിരിക്കും. നിങ്ങൾക്ക് ഹിന്ദുക്കൾക്കു മാത്രമായോ മുസ്ലിമിനു മാത്രമായോ ക്രിസ്‌ത്യാനിക്കു മാത്രമായോ നിയമം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ല.'' 1949 ആഗസ്‌ത്‌ 10, 11,12 തീയതികളിൽ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിൽ നടന്ന പൗരത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച ആർട്ടിക്കിളുകളുടെ ചർച്ചയിൽ ഇടപെട്ടുകൊണ്ട് ജവാഹർലാൽ നെഹ്‌റു വ്യക്തമാക്കി. ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ നടത്തിയ ഇടപെടലാണോ എന്ന് സംശയിച്ചുപോകും. ഏതോ പുതിയ കാര്യമെന്നമട്ടിൽ ഇന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നവയെല്ലാം ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി ആഴത്തിൽ ചർച്ചചെയ്‌ത്‌ തീർപ്പുകൽപ്പിച്ചവയാണ്.

പൗരത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച ആർട്ടിക്കിളുകൾ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴും പാസാക്കുമ്പോഴും ഒരു മതത്തെ സംബന്ധിച്ച പരാമർശവും അതിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, ദേശ്‌മുഖ് അവതരിപ്പിച്ച ഭേദഗതി മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പൗരത്വം നൽകണമെന്നതായിരുന്നു. ‘മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന്റെയും പൗരനല്ലാത്തതും ഇന്ത്യയിൽ താമസിക്കുന്നതുമായ ഹിന്ദുവും സിഖുകാരനും ഇന്ത്യൻ പൗരനായിരിക്കും’ എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിച്ച ഭേദഗതി. തുടർന്ന് ഇങ്ങനെ വിശദീകരിച്ചു. “ നമ്മൾ ഹിന്ദുക്കൾക്കും സിക്കുകാർക്കും പൗരത്വം സ്വാഭാവികമായി നേടുന്നതിന്‌ മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്ല. അതുകൊണ്ട് എത്രകാലം ഈ മതത്തിൽ തുടരുന്നുവോ അത്രയും കാലം ഹിന്ദുവിനും സിഖുകാർക്കും ഇന്ത്യൻ പൗരത്വം ലഭിക്കുന്നതിന്‌ അവകാശമുണ്ട്.  മുസ്ലിമിനു മാത്രമായി പാകിസ്ഥാൻ ആകാമെങ്കിൽ ഹിന്ദുക്കൾക്കും സിഖുകാർക്കും ഇന്ത്യയെ തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രമാക്കി മാറ്റാം”. യഥാർഥത്തിൽ ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള ഹിന്ദുക്കൾക്ക് ഇതല്ലാതെ മറ്റേത് രാഷ്ട്രമാണുള്ളതെന്ന് പ്രധാനമന്ത്രിമുതൽ എല്ലാവരും വിശദീകരിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ ദേശ്‌മുഖിന്റെ വാദത്തിന്റെ തനിയാവർത്തനമാണോ എന്നു തോന്നും.

എന്നാൽ, ഈ നിലപാട് അന്ന് ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി അംഗീകരിക്കാതെ പോയതാണെന്നതാണ് ചരിത്രം. അല്ലാടി കൃഷ്ണസ്വാമി അയ്യർ ഇതിനെല്ലാം നൽകിയ മറുപടിയാണ് അസംബ്ലിയുടെ തീരുമാനമായി മാറിയത്. ‘നമുക്ക് മതത്തിന്റെയോ വംശത്തിന്റെയോ മറ്റെന്തെങ്കിലിന്റേതുമോ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വ്യക്തികളെ തമ്മിൽ വേർതിരിക്കാനാകില്ല. നമ്മൾ പല ഘട്ടങ്ങളിൽ ചർച്ച ചെയ്‌ത്‌ അംഗീകരിച്ച തത്വങ്ങൾ അതിന് അനുവദിക്കുന്നില്ല.’  

എന്നാൽ, പിന്നീടും മതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേർതിരിവ് വേണമെന്ന വാദം മറ്റ്‌ ആർട്ടിക്കിളുകളുടെ ചർച്ചയിലും ഒരു വിഭാഗം ഉന്നയിക്കുകയുണ്ടായി. 1948 ജൂലൈ 19നുമുമ്പ് പാകിസ്ഥാനിൽനിന്ന്‌ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വന്നവർക്ക് സ്വാഭാവികമായും പൗരത്വം നൽകുമെന്നും അതിനുശേഷം വന്നവരിൽ ഭരണഘടന അംഗീകരിക്കുന്നതുവരെയുള്ള കാലയളവിൽ തുടർച്ചയായി ആറുമാസം ഇന്ത്യയിൽ താമസിച്ചവർക്കും ഇവിടെ പെർമിറ്റിനായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്‌തവർക്കും പൗരത്വം ലഭിക്കുമെന്ന വ്യവസ്ഥയെ  സംബന്ധിച്ച് ഗൗരവമായ തർക്കങ്ങളുണ്ടായി. എങ്കിലും അംബേദ്കർ അവതരിപ്പിച്ച ഭേദഗതിതന്നെ അംഗീകരിച്ചു. ആർട്ടിക്കിൾ ഏഴുപ്രകാരം ഇന്ത്യയിൽനിന്ന്‌ പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പോയവർക്ക് പൗരത്വം നഷ്ടമാകും. എന്നാൽ, അങ്ങനെയുള്ളവരിൽ  ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്ന് സ്ഥിരമായി താമസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന,  പെർമിറ്റ് എടുത്തവർക്ക്  പൗരത്വം നൽകണമെന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ അതിരൂക്ഷമായ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളാണുണ്ടായത്. ഇവർക്ക് ഒരു കാരണവശാലും പൗരത്വം നൽകരുതെന്ന് ഒരു വിഭാഗം ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, മറ്റൊരു വിഭാഗം മുസ്ലിമിനെ അതിൽനിന്ന്‌ ഒഴിവാക്കണമെന്ന് വാദിച്ചു. അതിനുള്ള മറുപടിയായാണ് നെഹ്‌റു നേരത്തെ പരാമർശിച്ച പ്രസംഗം നടത്തിയത്.



 

ഈ വ്യവസ്ഥയെ ജുഗുപ്‌സാവഹമെന്നാണ് ജസ്‌പാൽ റോയ് കപൂർ വിശേഷിപ്പിച്ചത്. പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് പോയവരുടെ സ്വത്തുക്കൾ പാകിസ്ഥാന്റെ ഭാഗമായ പഞ്ചാബിൽനിന്ന്‌ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വന്ന ഹിന്ദുക്കൾക്കും സിഖുകാർക്കും നൽകിക്കഴിഞ്ഞെന്നും തിരിച്ചുവരുന്നവർ സ്വത്ത് ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ അത് ഗൗരവമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാക്കുമെന്നും ചിലർ വാദിച്ചു. എന്നാൽ, “ നമ്മൾ കച്ചവടക്കാരുടെ രാഷ്ട്രമല്ല. എന്തെല്ലാം സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെങ്കിലും നമ്മൾ ആദർശങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കണം. ” എന്നും ബ്രജേശ്വർ പ്രസാദ് മറുപടി നൽകി.

എന്നാൽ, തിരിച്ചുവരുന്നവരിൽ  മുസ്ലിംവിഭാഗത്തിന് പൗരത്വം നൽകരുതെന്ന് മറ്റു ചിലർ വാദിച്ചു. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ വാക്കുകൾ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ചരിത്രത്തിൽ ഇതുവരെ രക്തബന്ധമുള്ള സഹോദരരായി കണക്കാക്കിയ മുസ്ലിംജനത, വിഭജനത്തോടെ എങ്ങനെ ശത്രുവായി മാറുമെന്ന ചോദ്യം ബ്രജേഷ് ചോദിച്ചു. ജിന്ന ജനങ്ങളെ വിഭജിക്കാനാണ് ആവശ്യപ്പെട്ടതെന്നും എന്നാൽ നമ്മൾ അത് അനുവദിച്ചില്ലെന്നും അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ആഗ്രഹമാണ് തങ്ങൾ സാക്ഷാൽക്കരിക്കുന്നതെന്ന് ഇപ്പോൾ വാദിക്കുന്നവർ ഈ ചരിത്രത്തെ തമസ്‌കരിക്കുകയാണ്. 

അത് അന്നേ ശക്തിപ്പെട്ടിരുന്ന ചിന്താധാരയുടെ ഭാഗമാണ്. മുസ്ലിമിന് പൗരത്വത്തിന് അർഹതയില്ലെന്ന് ഗോൾവാൾക്കർ നാം അഥവാ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രം നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന കൃതിയിൽ വ്യക്തമാക്കി. ഗോൾവാൾക്കറിന്റെയും സവർക്കറിന്റെയും നിലപാടുകൾ ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടതായതുകൊണ്ട് വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. ഹിന്ദുവിന്റെ സംസ്‌കാരം മുസ്ലിമിനേക്കാളും ഉയർന്നതാണ് എന്നതായിരുന്നു ഇവരുടെ നിലപാട്. എന്നാൽ, 1926ൽ ബംഗാളിലെ ഹിന്ദു പ്രവിശ്യ കോൺഗ്രസിൽ അവതരിപ്പിച്ച നാലുപേജുള്ള പ്രബന്ധത്തിൽ  പ്രശസ്‌ത ബംഗാളി നോവലിസ്റ്റായ ശരത്‌ചന്ദ്ര ചതോപാധ്യായ കുറെക്കൂടി തീവ്രമായ നിലപാട് അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. “ ഉന്നത കുലജാതനും അല്ലാത്തവനുമായ ഹിന്ദു ജനിക്കുന്നത്‌ സംസ്‌കാരത്തോടുകൂടിയാണ്. എന്നാൽ, മുസ്ലിം ജനിക്കുന്നത് സംസ്‌കാരമില്ലാതെയാണ്. പിന്നീട് സംസ്‌കാരം ആർജിക്കാനുമാകില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിജിയുടെ ഹിന്ദു‐ മുസ്ലിം ഐക്യമെന്നത് പ്രായോഗികമല്ലെന്ന് മാത്രമല്ല പ്രകൃതിവിരുദ്ധവുമാണ്.” സംസ്‌കാരമില്ലാത്ത മുസ്ലിമിനെ പുറന്തള്ളേണ്ടത് രാഷ്ട്രത്തിന്റെ സംസ്‌കാരം സംരക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമാണെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കി. ഈ പുറന്തള്ളലിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിനെ അന്ന് ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി തള്ളിക്കളഞ്ഞതാണ്.

എവിടെയാണോ ഒരു വ്യക്തി ജനിക്കുന്നത് അവർ ആ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പൗരൻമാരായിരിക്കും. ആധുനിക രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഈ ദർശനമാണ് പിന്തുടരുന്നത്

പൗരത്വത്തിന് ദാർശനികവും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവുമായ മാനങ്ങളുണ്ടെന്ന് ചർച്ചകൾ ആവർത്തിച്ചുറപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.  പൗരത്വത്തെ സംബന്ധിച്ച് രണ്ട്‌ പ്രധാന കാഴ്ചപ്പാടാണുള്ളത്. അതിലൊന്ന് ജസ് സോളി [ jus soli ] യോ ആണ്. അതായത് ജന്മസിദ്ധമായ പൗരത്വം. എവിടെയാണോ ഒരു വ്യക്തി ജനിക്കുന്നത് അവർ ആ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പൗരൻമാരായിരിക്കും. ആധുനിക രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഈ ദർശനമാണ് പിന്തുടരുന്നത്. ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയിലെ ആർട്ടിക്കിൾ അഞ്ചിലെ ആദ്യ വ്യവസ്ഥ ഈ ദർശനത്തിന്റേതാണ്. ‘ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ ജനിക്കുന്ന ഏതൊരാളും ഇന്ത്യൻ പൗരനായിരിക്കും’ എന്നതാണ് ആ വ്യവസ്ഥ. ഇതിനെതിരെയും ശക്തമായ എതിർപ്പ് ഉയർന്നിരുന്നു. അത് പൗരത്വത്തിന്റെ വില കളയുമെന്നുവരെ വാദിച്ചു. 

ജന്മസിദ്ധ പൗരത്വത്തിന് എതിരായ കാഴ്ചപ്പാടാണ് ജസ് സാൻഗ്യുനിസോ [ jus sanguinis ]. ഇത് രക്തബന്ധത്തെയും വംശത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി പൗരത്വം നിർണയിക്കുന്നതാണ്. മാതാപിതാക്കൾ ഏതു രാജ്യം, വംശം എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കും. എന്നാൽ, ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന ആധുനിക കാഴ്ചപ്പാടിനെയാണ് പിന്തുടർന്നത്. പക്ഷേ,  രാജീവ് ഗാന്ധി സർക്കാർ ഇതിൽ മാറ്റം വരുത്തി.  പൗരത്വനിയമത്തിന് 1986ൽ വരുത്തിയ ഭേദഗതിയിൽ മാതാപിതാക്കളിൽ ഒരാൾ ഇന്ത്യൻ പൗരനായിരിക്കണമെന്ന വ്യവസ്ഥ ചേർത്തു. മാതാപിതാക്കളിൽ ഒരാൾ ഇന്ത്യൻ പൗരനും മറ്റൊരാൾ നിയമവിരുദ്ധ കുടിയേറ്റക്കാരനുമാകരുതെന്ന് 2003ൽ വാജ്പേയി സർക്കാർ ഭേദഗതി വരുത്തി. ഫലത്തിൽ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി ഉയർത്തിയ വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാട് തിരുത്തപ്പെട്ടു.

ഇപ്പോഴത്തെ ഭേദഗതിയാകട്ടെ ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി അംഗീകരിച്ച എല്ലാ മൗലിക നിലപാടുകളെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞു. അത് മൗലികാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഫെഡറലിസത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള നിഗമനങ്ങളെ എങ്ങനെ അട്ടിമറിച്ചെന്നുകൂടി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

(തുടരും)

ഭാഗം 1
ഭരണഘടന: ചരിത്രവും സംസ്‌കാരവും

ഭാഗം 2
ആമുഖത്തിന്റെ ദർശനം

 

മറ്റു വാർത്തകൾ

പ്രധാന വാർത്തകൾ
 Top