19 October Saturday

അസന്തുലിത വളർച്ചയും സ്വാഭാവികമാന്ദ്യവും

ഡോ. വി അജയകുമാർUpdated: Thursday Oct 10, 2019


കഴിഞ്ഞ നാലുപതിറ്റാണ്ടായി ഇന്ത്യയുടെ സാമ്പത്തികരംഗത്ത് ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർക്ക് വളർച്ചനിരക്കിൽ ഇപ്പോഴുണ്ടായ ഇടിവ് അപ്രതീക്ഷിതമായി തോന്നുകയില്ല. വികസനപാതയിൽ വ്യത്യസ്തഘട്ടത്തിൽ എത്തിയ ഓരോ രാഷ്ട്രവും നേരിടുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുമെന്ന വസ്തുത അവഗണിച്ച് മറ്റു ചില രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ പാത അതേപടി സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു ഇന്ത്യ. തൊണ്ണൂറുകളിലെ ചടുലമായ മാറ്റങ്ങൾ തൊഴിൽരഹിത വികസനത്തിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് പ്രവചിച്ച ഇടതുചിന്തകർക്ക് പതിവുപോലെ വികസന വിരുദ്ധപ്പട്ടം ചാർത്തുകയാണ് പരിഷ്കാരങ്ങളുടെ പെരുമഴ സൃഷ്ടിച്ചവർ അന്നു ചെയ്തത്. ഘടനാപരമായ പുനർക്രമീകരണത്തിനു ശേഷമുള്ള ഇന്ത്യയുടെ പ്രകടനം സ്വയം സംസാരിക്കുന്ന സംഖ്യകളായി ഇപ്പോൾ ലഭ്യമാണ്.

വികസ്വരമോ, വികസിതമോ ആയ രാഷ്ട്രങ്ങളൊന്നും സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത അസാധാരണമായ ഒരു വികസനപാതയാണ് ഇന്ത്യയുടേതെന്ന് 24 ലോക രാജ്യങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നടത്തിയ ഒരു പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. കാർഷികമേഖലയുടെ ശരാശരി ഉൽപ്പാദനക്ഷമത പരിഗണിക്കുമ്പോൾ പഠനവിധേയമായ 24 രാജ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പിന്നിലാണ് ഇന്ത്യ. ജനങ്ങളിൽ പകുതിയോളവും ജീവസന്ധാരണത്തിന് ആശ്രയിക്കുന്ന ഈ മേഖലയുടെ ദൈന്യാവസ്ഥ, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്പത്തിക ശക്തിയാകാൻവേണ്ടിയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല. അതുപോലെ കാർഷിക, വ്യവസായ, സേവനമേഖലകളിലെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതാസൂചികകൾ തമ്മിലുള്ള അനുപാതവും മറ്റു വികസ്വര, വികസിത രാഷ്ട്രങ്ങളിൽനിന്നും ഇന്ത്യയെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു.

ഒരു രാഷ്ട്രം സാമ്പത്തികപുരോഗതി കൈവരിക്കുന്നതിന്റെ തോതനുസരിച്ച് കാർഷികമേഖലയുടെ ജിഡിപിയിലേക്കുള്ള ശതമാനാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള സംഭാവന കുറഞ്ഞുവരികയും സേവനമേഖലയുടേത് കൂടിവരികയും ചെയ്യുന്നത് സാധാരണമാണ്. എന്നാൽ, വ്യവസായമേഖലയിലെ ശരാശരി ഉൽപ്പാദനക്ഷമത ആദ്യഘട്ടങ്ങളിലെങ്കിലും സേവനമേഖലയുടേതിനേക്കാൾ ഉയർന്നുനിൽക്കുക കൂടി ചെയ്യുമ്പോഴേ വികസനം സുസ്ഥിരവും സമഗ്രവും ആകൂവെന്നാണ് വികസിത രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ അനുഭവം പഠിപ്പിക്കുന്നത്. പഠനവിധേയമായ വികസിത, വികസ്വര രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ഗണത്തിൽ വ്യാവസായികമേഖലയിലെ ശരാശരി ഉൽപ്പാദനക്ഷമത സേവനമേഖലയുടേതിനേക്കാൾ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയിൽ മാത്രമാണ്. ഇന്ത്യയിൽ വ്യാവസായിക വളർച്ച ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മൊത്തം ജിഡിപിയിലേക്കുള്ള ആ മേഖലയുടെ സംഭാവന ശതമാനാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഈ നാലു പതിറ്റാണ്ടിനിടയിൽ മൂന്നു ശതമാനംപോലും ഉയരാതിരുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്.

നട്ടെല്ല് ക്ഷയിക്കുന്ന സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ
സുസ്ഥിരവികസനം കാംക്ഷിക്കുന്ന രാഷ്ട്രങ്ങൾ വ്യാവസായികമേഖലയെ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ നട്ടെല്ലായാണ് കരുതുന്നത്. വ്യാവസായികമേഖലയ്ക്ക് കാർഷികമേഖലയുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ പ്രധാന കമ്പോളമായും സേവനമേഖലയ്ക്കാവശ്യമായ ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ മുഖ്യ സ്രഷ്ടാവായും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴേ സുസ്ഥിരവും സമഗ്രവുമായ വികസനം സാധ്യമാകൂ. കാർഷികോൽപ്പന്നങ്ങളുടെ മൂല്യവർധനയ്ക്ക് വ്യവസായമേഖല കളമൊരുക്കുമ്പോൾ, ഇരു മേഖലയിലും തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ വർധിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം രാഷ്ട്രസമ്പത്തും വളരും. അതുപോലെ, വ്യവസായമേഖല ഗുണനിലവാരമുള്ള ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സേവനമേഖലയ്ക്ക് നിർമിച്ചുനൽകുമ്പോൾ വിദേശ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് വിപണനസൗകര്യമൊരുക്കാൻ സേവനമേഖല നിർബന്ധിതമാകില്ല. അതായത് മൂല്യവർധനയുടെ ഓരോ ഘട്ടവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന തൊഴിൽ അവസരങ്ങളുടെയും സമ്പത്തിന്റെയും പ്രയോജനം അതത് രാജ്യത്തിനുതന്നെ ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടാകും. ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ മൂന്നു മേഖലയും പരസ്പര സഹായത്തിന്റെ ശൈലി ഉപേക്ഷിച്ച് വ്യത്യസ്ത സമ്പദ്വ്യവസ്ഥകൾ പോലെ പ്രവർത്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ വ്യവസായമേഖലയ്ക്ക് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ നട്ടെല്ലായി പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള ശേഷി നഷ്ടമായി. ജർമനി, ക്യാനഡ, ദക്ഷിണകൊറിയ, നോർവെ മുതലായ രാജ്യങ്ങളുടെ വ്യവസായരംഗത്തെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത സേവനമേഖലയുടേതിന്റെ ഇരട്ടിയിലധികമാണെങ്കിൽ ഇന്ത്യയിലേത് സേവനമേഖലയുടേതിനേക്കാൾ 33 ശതമാനം കുറഞ്ഞുനിൽക്കുകയാണ്.

സാമ്പത്തിക പരിഷ്കാരങ്ങളുടെ പുതിയ ഒരു തലമുറകൂടി നടപ്പാക്കപ്പെടുകയും അത് കൂടുതൽ വ്യവസായസംരംഭങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിക്കുകയുംകൂടി ചെയ്യുന്നതോടെ ഈ രംഗത്തെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും സേവനമേഖലയിലേതുപോലെ ഉയരുമെന്ന അഭിപ്രായം സാങ്കേതികമായി ശരിയായി തോന്നാമെങ്കിലും അതിന്റെ പാർശ്വഫലങ്ങൾ കൂടി താങ്ങാനുള്ള കെൽപ്പ് രാജ്യത്തിനുണ്ടാകില്ലയെന്ന് സേവനമേഖലയിലെ പരിഷ്കാരങ്ങൾ മുന്നറിയിപ്പുനൽകുന്നു. ഓരോ രാജ്യത്തെയും ഗവേഷണരംഗത്തെ സ്വയംപര്യാപ്തത, വിഭവങ്ങളുടെ ലഭ്യത, മനുഷ്യാധ്വാന വിനിയോഗത്തിന്റെ ആവശ്യകത, വികസനം എത്തിനിൽക്കുന്ന ഘട്ടം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങൾ പരിഗണിച്ച് അനുയോജ്യമായ സാങ്കേതികവിദ്യ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണ് പ്രധാനം.

അനുയോജ്യമായ സാങ്കേതികവിദ്യ
ജനസംഖ്യ കുറവുള്ള സമ്പന്ന രാഷ്ട്രങ്ങൾ മനുഷ്യാധ്വാന വിനിയോഗം അധികം ആവശ്യമില്ലാത്ത മൂലധനതീവ്രമായ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഉൽപ്പാദനം നടത്തുന്നത് ആ രാജ്യത്തെ കൂടുതൽ പുരോഗതിയിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, ജനസംഖ്യ കൂടുതലുള്ളതും അധ്വാനതീവ്രവുമായ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ രാജ്യങ്ങൾ അത്തരം അത്യാധുനികവും മനുഷ്യാധ്വാന വിനിയോഗം അധികം ആവശ്യമില്ലാത്തതുമായ സാങ്കേതികവിദ്യയിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾക്ക് വില കുറയാമെങ്കിലും തൊഴിൽ അവസരങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഗണ്യമായ കുറവും അതുമൂലമുണ്ടാകുന്ന വാങ്ങൽശേഷിയിലെ ഇടിവും സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് ദീർഘകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷമാണുണ്ടാക്കുന്നത്. അതിനാൽ, സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന, ജനസംഖ്യ കൂടിയ രാജ്യങ്ങൾക്ക് വികസനപാതയിൽ ചില ഇടത്താവളങ്ങൾ കൂടി ആവശ്യമായിവരും. മനുഷ്യാധ്വാന വിനിയോഗം ഗണ്യമായി കുറയ്ക്കാതെയും അധ്വാനം ആയാസരഹിതമാക്കിയും ഉൽപ്പാദനം വർധിപ്പിച്ച് സാമ്പത്തിക പുരോഗതി നേടാൻ സഹായിക്കുന്ന "ന്യൂട്രൽ' സാങ്കേതികവിദ്യകളുണ്ട്.


 

മനുഷ്യാധ്വാനം ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന മേഖലകളിൽ "ന്യൂട്രൽ' വിഭാഗത്തിലെ യന്ത്രസംവിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമായ കാലയളവിൽ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതനിലവാരവും നിക്ഷേപസാധ്യതകളും മെച്ചപ്പെടുത്തിയതിനുശേഷം അത്യാധുനിക മൂലധനതീവ്ര സാങ്കേതികവിദ്യയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ ആവർത്തിച്ചുണ്ടാകുന്ന മാന്ദ്യങ്ങളിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കുകയും സ്ഥായിയായ വികസനം ഉറപ്പാക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്നാൽ, ലോകവ്യാപാരക്കരാറുകളുടെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞ ഇന്ത്യയെപ്പോലെയുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്ക് വ്യാപാരകമ്മി കുറയ്ക്കേണ്ടത് നിലനിൽപ്പിനുതന്നെ അത്യാവശ്യമാകയാൽ, പരിമിതമായ തോതിൽ ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരും. അതിനുവേണ്ട സാങ്കേതികജ്ഞാനം അതതു രാജ്യങ്ങൾക്കുതന്നെ വികസിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഭീമമായ സാമ്പത്തികലാഭം പ്രത്യക്ഷ ക്ഷേമപദ്ധതികൾക്കോ, പുനർനിക്ഷേപങ്ങൾക്കോ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉപയോഗം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമൂഹികമായ ദോഷഫലങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാനാകും. നേരെ മറിച്ച്, മനുഷ്യാധ്വാന വിനിയോഗം അധികം ആവശ്യമില്ലാത്ത സങ്കേതികവിദ്യ ഇറക്കുമതി ചെയ്യുമ്പോൾ മേൽസൂചിപ്പിച്ച സാമ്പത്തികലാഭം വിദേശികൾക്കും സാമൂഹികമായ ദോഷഫലങ്ങൾ സ്വദേശികൾക്കുമാണ് ലഭിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ജനസംഖ്യ കൂടിയ രാജ്യമെന്നനിലയിൽ പരമാവധി തൊഴിലവസരങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഉൽപ്പാദനം വർധിപ്പിക്കുന്ന ന്യൂട്രൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും ഗുണനിലവാരവും ഉയർത്തുന്ന ഹൈടെക് സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും ശരിയായ അനുപാതമാണ് വ്യാപാരക്കരാറുകളുടെ ഭാഗമായ ഇന്ത്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങൾക്ക് നല്ലത്.

വികസനത്തിന്റെ മുൻഗണനാക്രമം
ജനസംഖ്യ കൂടിയതും വികസനത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ മാത്രം എത്തിയതുമായ രാഷ്ട്രങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം കാർഷിക, വ്യവസായമേഖലകളിലെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത സേവനമേഖലയുടേതിനേക്കാൾ ഉയർത്തിനിർത്താനാണ് ആദ്യം ശ്രമിക്കേണ്ടത്. ഇതിനാവശ്യമായ സാങ്കേതികജ്ഞാനം കഴിയുന്നിടത്തോളം സ്വയം വികസിപ്പിക്കുകയും വേണം. അതേസമയം, തൊഴിൽ അവസരങ്ങളെ ക്രമാതീതമായി വിഴുങ്ങുന്നതലത്തിലേക്ക് ഉൽപ്പാദനക്ഷമത ഉയരാനും പാടില്ല.

സേവനമേഖലയ്ക്കാവശ്യമായ യന്ത്രസംവിധാനങ്ങളും സാങ്കേതികജ്ഞാനവും സ്വയം വികസിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന നിലവാരത്തിലേക്ക് രാജ്യത്തിന്റെ വ്യവസായ, ഗവേഷണരംഗങ്ങൾ വളർന്നതിനുശേഷം മാത്രമേ സേവനമേഖലയുടെ സമഗ്രവികസനത്തിന് ബോധപൂർവമായ ശ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ പാടുള്ളൂ. മറിച്ചായാൽ, സേവനമേഖല സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഇറക്കുമതി ഭാരം മറ്റെല്ലാ മേഖലകളുടെയും വളർച്ച മന്ദീഭവിപ്പിക്കും.
 


പ്രധാന വാർത്തകൾ
 Top