12 November Tuesday

കൊമ്പ്‌ തുളച്ച്‌ കയറുന്ന പോത്ത്‌; കലാപത്തിന്റെ തമ്പുരാക്കന്മാർ - റിവ്യൂ

കെ എ നിധിൻ നാഥ്Updated: Friday Oct 4, 2019

നമ്മൾ നമ്മുടെ അതിർത്തിയെന്ന് കരുതുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് കയറി വരുന്നവരെ നാം  ചാപകുത്തും. പിന്നീട് അവരെ വേട്ടയാടും. അങ്ങനെ അവരെ പിന്തുടർന്ന് ഓടിക്കുകയെന്നത് ഒരു വിനോദമാണ്. അതിൽ ഒരു തരത്തിലുള്ള  ആഘോഷമുണ്ട് (സെലിബ്രേഷൻ ഓഫ് റണ്ണിങ്). അതാണ് ലിജോ ജോസ് പെല്ലിശ്ശേരിയുടെ ജെല്ലിക്കട്ട്. ഭയത്തെ വളർത്തിയെടുക്കുകയും അതിൽ ആനന്ദം കൊള്ളുന്ന മാനസികാവസ്ഥയുടെ ചലച്ചിത്രഭാഷ്യമാണ് ചിത്രം. കാലൻ വർക്കി(ചെമ്പൻ), ആന്റണി(ആന്റണി വർഗീസ്), കുട്ടച്ചൻ (സാബുമോൻ), ജാഫർ ഇടുക്കി തുടങ്ങിയവരാണ് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ.

മലയാള സിനിമയുടെ സിനിമാറ്റിക്ക് കാഴ്ച സങ്കൽപ്പങ്ങളെ അപ്പാടെ പൊളിച്ച് മാറ്റിയ സംവിധായകനാണ് ലിജോ ജോസ് പല്ലിശേരി. നായകനിൽ തുടങ്ങി സിറ്റ് ഓഫ് ഗോഡ്, ആമേൻ, ഡബിൾ ബാരൽ, ഈമയൗ എന്നിവയിൽ എത്തി നിൽക്കുന്ന ബെഞ്ച് മാർക്ക് അവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും ഉയർത്തുകയാണ് ലിജോ. ശബ്ദത്തിന്റെയും ദൃശ്യത്തിന്റെ അനന്തമായ സാധ്യതകൾ കൃത്യമായി ഉപയോഗിച്ചിട്ടുള്ള സിനിമ കൂടിയാണ്. അതിനാൽ  നല്ല ക്വാളിറ്റി തിയേറ്റർ  അനുഭവം ആവശ്യപ്പെടുന്ന സിനിമയാണ്.



എഴുത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ കനം കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയനാണ് എസ് ഹരീഷ്. അതിനാൽ മുറുക്കമുള്ള എഴുതിന്റെ മികവുണ്ട് ജെല്ലിക്കെട്ടിന്. മാവോയിസ്റ്റ് എന്ന നോവൽ ചലച്ചിത്രത്തിന് വേണ്ടി ആവശ്യമായ മാറ്റം നടത്തിയതാണ് സിനിമയായി എത്തിയിട്ടുള്ളത്.

ടൊറന്റോ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ ലിജോ ജോസിനെ കലാപത്തിന്റെ തമ്പുരാൻ (master of chaos) എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. അക്ഷരാർഥത്തിൽ സിനിമ ഒരു കലാപ കാഴ്ചയാണ്. ഗ്രാമത്തിൽ അറവിനായി കൊണ്ട് വരുന്ന പോത്ത് കയറ് പൊട്ടിച്ച് ഓടുകയും അതിനെ പിടിച്ച് കെട്ടാനായി ഒരു ഗ്രാമം അടക്കം പിന്നാലെ ഓടുന്നതുമാണ് സിനിമയുടെ ഇതിവൃത്തം. ഒരു പോത്തും അതിന് പിന്നാലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ ആണുങ്ങളും ഓടുന്ന ഒന്നര മണിക്കൂർ കാഴ്ച.  സിനിമ കാണുമ്പോൾ  ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ സാധ്യമാക്കുമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ‍ ഒരു മികവ് സിനിമ പുലർത്തുന്നുണ്ട്. അത്ര ഗംഭീരമായ ഒരു വിഷ്വൽ നരേഷനുണ്ട് സിനിമയ്ക്ക്. മലയാളം പോലെ ചെറിയ ബജറ്റ് ഇടത്ത് നിന്നാണ് ഇതുണ്ടാവുന്നതെന്ന് സമ്മാനിക്കുന്നത് അഭിമാനമാണ്.



മനുഷ്യന്റെ ശ്വാസമെടുക്കലിന്റെ താളമുണ്ട്. അത് തന്നെയാണ് സിനിമയുടെ താളം. പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ തുടങ്ങി അവസാനം കമ്പക്കെട്ടിന്റെ കൂട്ടപൊരിച്ചൽ പോലെ ഒരു കലാപകാഴ്ചയായാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്.

ഒരോ രംഗങ്ങളിലും കാഴ്ചയിലും സംഭാഷണത്തിലും  ജെല്ലിക്കെട്ടിന് രാഷ്ട്രീയമുണ്ട്. ഇൗസി സിറ്റിങിന്റെ ആഘോഷ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് സൂക്ഷമമായ ഇടപെടൽ പ്രേക്ഷകന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് കൂടി സിനിമ ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. പൂർണമായും   സംവിധായകന്റെ ക്രാഫ്റ്റാണ് സിനിമ. അതേസമയം ഇതിന്റെ ഭാഗമായ മുഴുവൻ പേരെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന കലാസൃഷ്ടി കൂടിയായി ജെല്ലിക്കെട്ട് ഉയരുന്നുണ്ട്. പശ്ചാത്തല സംഗീതവും ഛായഗ്രഹണവും എടുത്ത് പറയേണ്ട മികവ് പുലർത്തുന്ന സിനിമയാണിത്.



രംഗനാഥ് രവിയടെ സൗണ്ട് ഡിസെെനും പ്രശാന്ത് പിള്ള ഒരുക്കിയ പശ്ചാത്തല സംഗീതവും പ്രേക്ഷകനെ സിനിമയുടെ കാഴ്ചയിലേക്ക് കൊള്ളുത്തി വലിക്കുന്നവയാണ്. ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും തമ്മിലുള്ള കൂട്ടിയിണക്കൽ കാഴ്ചയുടെ ഭംഗീരമായ ദൃശ്യങ്ങളാണ് ജെല്ലിക്കെട്ട്. ഇരുട്ടും പന്തവുമെല്ലാം ഉപയോഗിച്ചുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ എടുത്ത് പറയേണ്ടതാണ്. പൊത്തും ജനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടം കൃത്യമായി സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നതില് സംഗീതത്തിന് വലിയ പങ്കുണ്ട്. ഭയപ്പെടുത്തുന്നതും ആകാംഷ ഉയർത്തുന്നതുമായ ശബ്ദം സിനിമയുടെ അനഭവത്തെ മറ്റ് തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. ഇരയുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നാണ് സിനിമ സംവദിക്കുന്നത്. പോത്തിൽ നിന്ന് ഇരയായി മാറുന്നവരുടെ കാഴ്ചയിലേക്ക് സിനിമ മാറുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ കപട പരിഷ്കൃത ഗർവിന്റെ തുറന്നിടൽ കൂടിയാണ് സിനിമ.

മറ്റു വാർത്തകൾ

പ്രധാന വാർത്തകൾ
 Top