Top
28
Tuesday, March 2017
About UsE-Paper

മത്സ്യസമ്പത്ത് സംരക്ഷിക്കാന്‍ മത്സ്യക്കൃഷിയിലും ജൈവസമീപനം

Thursday Nov 24, 2016
ആര്‍ സാംബന്‍

  
ലോകത്ത്  മൊത്തം  ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന മത്സ്യത്തിന്റെ മൂന്നിലൊന്നും കൃഷിയിലൂടെയാണ്. പരമ്പരാഗത കൃഷിയില്‍ സസ്യവിളകളോടൊപ്പമോ അവയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങളോ ഉപയോഗിച്ചുള്ള മത്സ്യക്കൃഷിയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇന്ന് കൃത്രിമ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ സമീകൃത തീറ്റ നല്‍കി ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന തീവ്രകൃഷി രീതിക്കാണ് ഏറെ പ്രചാരം.  പച്ചക്കറിക്കൃഷി ജൈവസമീപനംപോലെ മത്സ്യക്കൃഷിയും ജൈവരിതിയില്‍ നടപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള മാര്‍ഗനിര്‍ദേശങ്ങളുടെ പ്രസക്തി വര്‍ധിക്കുകയാണ്. കൃത്രിമ മത്സ്യോല്‍പാദനത്തിന്റെ ഗുണദോഷങ്ങള്‍ പഠിച്ച് ദോഷവശങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള മാര്‍ഗനിര്‍ദേശങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കേണ്ടത് മത്സ്യസമ്പത്ത് സംരക്ഷിക്കാന്‍ അനിവാര്യമാണ്.

വളര്‍ച്ച ത്വരിതപ്പെടുത്താന്‍ ചിലയിടങ്ങളില്‍ ഹോര്‍മോണുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് മത്സ്യ സമ്പത്തിനു ദോഷമായ പ്രധാന അപകടങ്ങളിലൊന്ന്. ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന മത്സ്യത്തിന് കൊഴുപ്പിന്റെ അംശം കൂടുതലാണ്. ചെറിയ കടല്‍മത്സ്യങ്ങളെ വ്യാപകമായി പിടിച്ച് ഫിഷ്വീലാക്കി തീറ്റയില്‍ ചേര്‍ത്ത് ഉപയോഗിക്കുകവഴി പ്രകൃതിയിലെ മത്സ്യചൂഷണം വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നതും ഒരു പോരായ്മയാണ്. പ്രാദേശിക മത്സ്യവൈവിധ്യം തകരും. ഇതൊക്കെയാണ് പുതിയ മത്സ്യക്കൃഷി സംബന്ധിച്ചുള്ള ആശങ്കകളെന്നും അവ ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള മാര്‍ഗനിര്‍ദേശങ്ങള്‍ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കണമെന്നും പ്രശസ്ത ഫിഷറീസ് ശാസ്ത്രജ്ഞനും ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ റിസര്‍ച്ച് ആന്‍ഡ് ട്രെയിനിങ്ങ് സെന്റര്‍ ഫോര്‍ ബിലോ സീ ലെവല്‍ ഫാമിങ്ങ് ഡയറക്ടറുമായ ഡോ. കെ ജി പത്മകുമാര്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
കാര്‍പ് മത്സ്യയിനങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ലോകമെമ്പാടും ഏറ്റവും  അധികം കൃഷിചെയ്യുന്ന മത്സ്യം തിലാപ്പിയ ആണ്. ആഫ്രിക്കന്‍ വംശജരായ ഈ മത്സ്യങ്ങളെ 1952ല്‍ ഇന്ത്യയിലും പരീക്ഷണ കൃഷിക്കായി എത്തിച്ചു. എന്നാല്‍ പില്‍ക്കാലത്ത് ഈ മത്സ്യം നമ്മുടെ ജലാശയങ്ങളില്‍ ഏറെക്കുറെ ആധിപത്യം ഉറപ്പിച്ചു. അതിവേഗത്തില്‍ മുട്ടയിട്ട് പെരുകുന്നതുകൊണ്ട് കുളത്തില്‍ തിങ്ങി വളര്‍ന്ന് വളര്‍ച്ച മുരടിച്ച് ഒരു കളമത്സ്യം എന്ന ദുഷ്കീര്‍ത്തിയും നേടി. ആദ്യകാലത്ത് കൊണ്ടുവന്ന മൊസാംബികാ ഇനത്തെക്കാള്‍ വളര്‍ച്ചാശേഷിയുള്ള നൈലോട്ടിക്കാ ഇനങ്ങള്‍ക്കായി പിന്നീട് പ്രിയം. സര്‍ക്കാര്‍ അനുമതിയൊന്നും കൂടാതെ ഇവയെ കൊണ്ടുവന്നവര്‍ക്കെതിരെ നിയമനടപടിപോലും ഉണ്ടായി നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്.

എന്നാല്‍ ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടും ഏതാണ്ട് 85ലധികം രാജ്യങ്ങളില്‍ തിലാപ്പിയ വ്യാപകമായി കൃഷിചെയ്യുന്നു. ബ്രോയിലര്‍ ഫിഷ് എന്ന ഖ്യാതിയും ഇതിനുണ്ട്. 1980കളില്‍ മുന്തിയ തിലാപ്പിയ ഇനങ്ങളുടെ സങ്കരണംവഴിയും നിര്‍ധാരണംവഴിയും ഫിലിപ്പീന്‍സിലും പിന്നീട് മലേഷ്യയിലും ഗിഫ്റ്റ് ഇനങ്ങളെ ലോക മത്സ്യഗവേഷണകേന്ദ്രം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തു. പരമ്പരാഗത നൈലോട്ടിക്കാ ഇനങ്ങളെക്കാള്‍ 80-85% വരെ ഉയര്‍ന്ന വളര്‍ച്ചാശേഷി ഇവയ്ക്കുണ്ട്. ആണ്‍മത്സ്യങ്ങള്‍ക്കാണ് കൂടുതല്‍ വളര്‍ച്ചാശേഷി എന്നതുകൊണ്ട് ഏകലിംഗ കൃഷിക്കായി പിന്നീട് പരിശ്രമങ്ങള്‍. പെണ്‍ മത്സ്യങ്ങള്‍ കുളത്തില്‍ ധാരാളമായി മുട്ടയിട്ട് വളര്‍ന്നു എന്നതുകൊണ്ട് അവയുടെ സ്വാഭാവിക ശിശുപരിപാലന സ്വഭാവത്തിന് തടസ്സമുണ്ടാകുന്ന വിധത്തില്‍ വലക്കൂടുകളിലെ കൃഷി ഏറെ പ്രയോജനപ്രദമെന്ന് കണ്ടെത്തി.

മുട്ടവിരിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് ശൈശവാവസ്ഥയില്‍ പുരുഷഹോര്‍മോണ്‍ ചേര്‍ന്ന ഭക്ഷണം നല്‍കി ലിംഗഭേദം വരുത്തുന്ന രീതിയാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്.  ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന 17 ആല്‍ഫ മീഥൈല്‍ ടെസ്റ്റസ്റ്റെറോണ്‍ എന്ന പുരുഷഹോര്‍മോണ്‍ വളര്‍ത്തുമത്സ്യങ്ങളില്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കുമെന്ന ആശങ്കയും അതുണ്ടാക്കാവുന്ന വന്ധ്യതാപ്രശ്നങ്ങളും പഠനവിധേയമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ചില പഠനങ്ങളില്‍ വളരെ ചെറിയതോതില്‍ 60 മിഗ്രാം/കിഗ്രാം തീറ്റയില്‍ ചേര്‍ത്തു നല്‍കിയാല്‍ ഹോര്‍മോണിന്റെ അവക്ഷിപ്തം മാംസത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കില്ലെന്നും സുരക്ഷിതമാണെന്നും കണ്ടെത്തി. എങ്കിലും കരളിനും മറ്റും ഉണ്ടാകാവുന്ന രോഗപ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഗണിച്ച് ചില രാജ്യങ്ങള്‍ ഇത്തരം മത്സങ്ങള്‍ക്ക് അനുമതി നിഷേധിക്കുകയുണ്ടായി. ദീര്‍ഘകാല പഠനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകേണ്ട മേഖലയാണിത്. ലിംഗപരിവര്‍ത്തനത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന രാസഘടകങ്ങള്‍ പൊതുജലാശയത്തിലെത്തിയാല്‍ അത് തദ്ദേശീയമത്സ്യങ്ങളില്‍ ഉല്‍പ്പാദന തകരാറുകള്‍ ഉണ്ടാകുമെന്നും ചില പഠനങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നു.

ഹോര്‍മോണ്‍ പ്രയോഗത്തിന് ബദലായി ജനിതകസങ്കരണംവഴിയും ലിംഗമാറ്റവും വന്ധ്യതാവല്‍കരണവും നടത്താന്‍കഴിയും. എന്നിരുന്നാലും വാണിജ്യതാല്‍പ്പര്യങ്ങളുള്ള ഹാച്ചറികള്‍ ചെലവുകുറഞ്ഞതും അനായാസമായ ഹോര്‍മോണ്‍ രീതിതന്നെയാവും സ്വീകരിക്കുക എന്നു വേണം വിശ്വസിക്കേണ്ടത്.

ഗിഫ്റ്റ് തിലോപ്പിയ കൃഷി പ്രചരിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട നിബന്ധനകള്‍  കേന്ദസര്‍ക്കാര്‍ പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്. പൊരുന്ന മത്സ്യങ്ങളെ ഇറക്കുമതിചെയ്യുന്ന കാര്യത്തിലും ഹാച്ചറി പരിപാലനത്തിലും അവയുടെ കൃഷിയിലും അനുവര്‍ത്തിക്കേണ്ട മുന്‍കരുതലുകളില്‍ ഇത് പൊതുജനങ്ങളില്‍ എത്തിക്കുന്നതിനും കൃത്യമായ പര്യവേക്ഷണങ്ങള്‍ക്കും സംസ്ഥാനതലത്തില്‍ സംവിധാനം ഉണ്ടാകണം. തിലാപ്പിയ മത്സ്യം നേരത്തെ എത്തിപ്പെട്ട ജലാശങ്ങളില്‍ മാത്രമേ വലക്കൂടുകളിലും മറ്റും കൃഷിനടത്താവൂ എന്നും കുളത്തില്‍ വളര്‍ത്തുമ്പോള്‍ കൃത്യമായ ബയോ സെക്യൂരിറ്റി സംവിധാനം ഉറപ്പാക്കണമെന്നും നിര്‍ദേശമുണ്ട്.  വെള്ളപ്പൊക്കവും മറ്റും സ്ഥിരം പ്രതിഭാസമായ കേരളത്തില്‍ ഈ മാനദണ്ഡങ്ങള്‍ എത്രമാത്രം പാലിക്കപ്പെടാന്‍കഴിയും എന്ന ആശങ്ക നിലനില്‍ക്കുന്നു.

മത്സ്യ ഉല്‍പ്പാദനം കുറയുന്നു
രാജ്യത്തെ പ്രതിവര്‍ഷ മത്സ്യലഭ്യത 95 ലക്ഷം ടണ്ണാണ്. ഇതില്‍ 38 മുതല്‍ 39 വരെ ലക്ഷം ടണ്ണാണ് കടലില്‍നിന്നു പിടിക്കുന്നത്.  60 ശതമാനത്തോളം മത്സ്യങ്ങള്‍ ഉള്‍നാട്ടില്‍നിന്ന് ലഭ്യമാകുന്നുവെന്നത് ഈ കണക്കില്‍നിന്ന് വ്യക്തം. ഇതില്‍ മുഖ്യപങ്കും കൃഷിയിലൂടെ ലഭിക്കുന്നതാണ്.

എന്നാല്‍ കേരളത്തിലെ സ്ഥിതി തീര്‍ത്തും പരിതാപകരം. മുന്‍വര്‍ഷം ആറുലക്ഷം ടണ്ണായിരുന്നു കടലില്‍നിന്ന് ലഭിച്ചതെങ്കില്‍ കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം അത്  5.40 ലക്ഷം ടണ്ണായി കുറഞ്ഞു. ഒന്നരലക്ഷം മാത്രമാണ് ഉള്‍നാട്ടില്‍നിന്ന് ലഭിച്ചത്. ഇതില്‍ കൃഷിയിലൂടെയുള്ളത് തുച്ഛമായ അളവില്‍ മാത്രം. ആകെ ഭൂവിസ്തൃതിയില്‍ 20 ശതമാനം ജലസ്രോതസ്സാണ് കേരളത്തിനുള്ളത്. 40,000 ഹെക്ടറോളമാണ് അണക്കെട്ടുകളുടെ മൊത്തം വിസ്തൃതി. ഏകദേശം ഒരുലക്ഷം ഹെക്ടര്‍ കായലുകളുമുണ്ട്. 44 നദികള്‍ ചേര്‍ന്ന് പ്രദാനംചെയ്യുന്നത് 85,000 ഹെക്ടര്‍ ജലസമൃദ്ധി.  ഇതിനെല്ലാം പുറമെയാണ് കുട്ടനാടന്‍ പാടങ്ങളിലും മലബാറിലെ കൈപ്പാട് നിലങ്ങളിലും തൃശൂരിലെയും പൊന്നാനിയിലെയും മറ്റും കോള്‍പ്പാടങ്ങളിലും പൊക്കാളിപ്പാടങ്ങിലും മത്സ്യക്കൃഷിക്കുള്ള അനന്തസാധ്യതകള്‍. പ്രകൃതിയുടെ അനുകൂല സാധ്യതകളും സാങ്കേതികവിദ്യയുടെയും സാങ്കേതികവിദഗ്ധരുടെയും ലഭ്യതയും പ്രശസ്തമായ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും സമന്വയിപ്പിച്ചാല്‍ അനുകൂല സാധ്യതകള്‍ ഏറെ.