19 November Monday

മാർക്‌സും അസമത്വത്തിന്റെ ആഗോളീകരണവും

സുനിൽ പി ഇളയിടംUpdated: Wednesday Feb 21, 2018


മാർക്സിന്റെ 200‐ാം ജന്മവാർഷികം അടുത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു. 1818 മെയ് അഞ്ചിന് ജനിക്കുകയും 1883 മാർച്ച് 14ന് അന്തരിക്കുകയും ചെയ്ത കാൾ മാർക്സ് കാലഗണനാപരമായി 19‐ാംനൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു ചിന്തകനാണ്. മാർക്സിന്റെ പ്രഖ്യാതരചനയായ മൂലധനം പുറത്തുവന്ന് 150 ആണ്ട് തികഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞവർഷമായിരുന്നു. ആ നിലയ്ക്കും മാർക്സ് 19‐ാംശതകത്തിന്റെ ഉൽപ്പന്നമാണെന്നു കരുതാം. എങ്കിലും 21‐ാംനൂറ്റാണ്ടിലും ലോകത്തിന്റെ ചിന്താകേന്ദ്രമായും ജീവിതത്തെ സമത്വാധിഷ്ഠിതമായി പുതുക്കിപ്പണിയാനുള്ള മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ നാനാവിധ ശ്രമങ്ങൾക്കുപിന്നിലെ പ്രേരണയായും മാർക്സ് തുടരുന്നു. നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ഇത്രത്തോളം പ്രചോദിപ്പിച്ച മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു ചിന്തകനെ ആധുനികലോകം കണ്ടിട്ടില്ല. നമ്മുടെ കാലത്തെയും അതിന്റെ ആന്തരഗതിയെയും തിരിച്ചറിയാൻ ലോകം ഇപ്പോഴും മാർക്സിന്റെ കണ്ണിലൂടെതന്നെ നോക്കുന്നു.

മൂലധനത്തിന്റെ 150‐ാം വാർഷികവേളയിൽ ലോകം അത്യന്തം കൗതുകത്തോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒന്നുണ്ട്. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രകൃതത്തെക്കുറിച്ച് മാർക്സ് 19‐ാംശതകത്തിൽ നടത്തിയ നിരീക്ഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ സാധുവായിത്തീർന്നത് ഈ കാലത്താണെന്ന വസ്തുതയാണത്. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ അതിർവരമ്പ് ഭേദിച്ചുപായുന്ന മൂലധനത്തിന്റെ പ്രകൃതത്തെക്കുറിച്ചും പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ കുത്തിക്കവർന്നുകൊണ്ടുള്ള അതിന്റെ സഞ്ചാരഗതിയെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം മാർക്സ് പലപ്പോഴായി നടത്തുന്ന നിരീക്ഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ ഇണങ്ങുന്നത് 19‐ാംനൂറ്റാണ്ടിലെ മുതലാളിത്തത്തോടല്ല; മറിച്ച് ആഗോളീകൃത മൂലധനത്തിന്റെ കാലത്തോടാണ്. വ്യാവസായിക മുതലാളിത്തത്തിന്റെ പ്രാരംഭവേളയിൽ നിലയുറപ്പിച്ച് മാർക്സ് നടത്തിയ വിശകലനം മുതലാളിത്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനപ്രകൃതത്തെ എത്ര ആഴത്തിൽ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ് ആ നിഗമനങ്ങൾ.

മുതലാളിത്തവളർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള മാർക്സിന്റെ നിഗമനങ്ങളെ സമ്പൂർണമായി ശരിവയ്ക്കുന്ന മറ്റൊരു പഠനറിപ്പോർട്ടുകൂടി സമീപകാലത്ത് പുറത്തുവന്നു. ആഗോളതലത്തിലുള്ള സാമ്പത്തിക അസമത്വം വിശദീകരിക്കുന്ന 'വേൾഡ് ഇൻ ഇക്വാലിറ്റി റിപ്പോർട്ട്' ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നൂറിലധികം ഗവേഷകരുടെ ഗവേഷണഫലങ്ങൾ സമാഹരിച്ച്് ലോകപ്രസിദ്ധമായ അഞ്ച് സാമ്പത്തികശാസ്ത്രജ്ഞർ ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കിയതാണ്. 'മൂലധനം ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ' എന്ന പ്രസിദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചനയിലൂടെ പെരുകിവരുന്ന സാമ്പത്തിക അസമത്വത്തിന്റെ മാരകപ്രകൃതത്തിലേക്ക് ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയെ ആനയിച്ച തോമസ് പിക്കറ്റിയാണ് അതിൽ പ്രധാനി. മുതലാളിത്ത വളർച്ചയുടെ ഫലമായി സമ്പത്ത് കൂടുതൽ കൂടുതലായി കേന്ദ്രീകൃതമായിത്തീരുമെന്ന ഒന്നരനൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള മാർക്സിന്റെ നിരീക്ഷണത്തെ സമ്പൂർണമായി സാധൂകരിക്കുന്ന ഒന്നാണ് ആ റിപ്പോർട്ട്.

പുതിയ സഹസ്രാബ്ദത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ആരംഭിച്ച ആഗോള ധനവരുമാന വിവരശേഖരണപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായാണ് ഈ പഠനറിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ളത്. ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിൽനിന്നും സമാഹരിച്ച വിവരങ്ങൾ അത് ക്രോഡീകരിക്കുന്നു. അസമത്വറിപ്പോർട്ട് അനുസരിച്ച്, ലോകത്തെ മിക്കമേഖലകളിലും ജനസംഖ്യയുടെ പത്ത് ശതമാനം വരുന്ന അതിസമ്പന്നർ മഹാഭൂരിപക്ഷം സമ്പത്തും കൈയടക്കിയിരിക്കുന്നു. മധ്യേഷ്യയിൽ അത് 61 ശതമാനവും ബ്രസീലും ഇന്ത്യയും ആഫ്രിക്കയും ഉൾപ്പെടുന്ന മേഖലകളിൽ 55 ശതമാനവുമാണ്. മേൽത്തട്ടിന്റെ കൈയിൽ സമ്പത്ത് കുന്നുകൂടുന്നതിന്റെ അളവ് താരതമ്യേന കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് യൂറോപ്പിലാണ്. 37 ശതമാനം.

1980കൾമുതലാണ് അസമത്വത്തിന്റെ തോതിൽ ഈ മാരകവളർച്ച പ്രബലമായതെന്ന് റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു. രണ്ടു കാരണമാണ് അതിനുപിന്നിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നത്. എൺപതുകളോടെ അമേരിക്കയിലും ബ്രിട്ടനിലും റൊണാൾഡ് റീഗന്റെയും താച്ചറുടെയും നേതൃത്വത്തിൽ അരങ്ങേറിയ സാമ്പത്തികനയ വ്യതിയാനമാണ് ആദ്യത്തേത്. രണ്ടാം ലോകയുദ്ധാനന്തരം, സോവിയറ്റ് സമ്മർദത്തെ നേരിടാൻ കൈക്കൊണ്ടിരുന്ന സാമൂഹികക്ഷേമപദ്ധതികളിൽനിന്നും പടിഞ്ഞാറൻ രാജ്യങ്ങൾ വഴിതിരിയുന്നത് അതോടെയാണ്. പൊതുവിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലെ വലിയ സാമ്പത്തികനിക്ഷേപങ്ങൾ വഴിയുള്ള സമ്പത്തിന്റെ പുനർവിതരണ നടപടികൾ അതോടെ ഒട്ടൊക്കെ അവസാനിച്ചു. ഇന്ത്യ ഉൾപ്പെടെയുള്ള രാജ്യങ്ങൾ പുത്തൻ സാമ്പത്തികനയം കൈക്കൊണ്ട്, പടിഞ്ഞാറൻ വികസനയുക്തിയെ പിൻപറ്റാൻ തുടങ്ങിയതാണ് ആഗോള അസമത്വത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയ രണ്ടാമത്തെ ഘടകം. കഴിഞ്ഞ കാൽനൂറ്റാണ്ടിനിടയിൽ അസമത്വത്തിന്റെ തോതിൽ പൊടുന്നനെയുള്ള വളർച്ചയുണ്ടായത് റഷ്യയിലാണെങ്കിൽ ഇന്ത്യയിൽ അസമത്വം പടിപടിയായി ഏറിവരികയായിരുന്നുവെന്നും ചൈന മിതമായ നിലയിൽ സമത്വത്തിലേക്ക് എത്തപ്പെട്ടുവെന്നും ആഗോള അസമത്വറിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മുതലാളിത്തവളർച്ചയുടെ പുതിയ പ്രകൃതം ഭരണകൂടങ്ങളെ മിക്കവാറും അപ്രസക്തമാക്കുന്ന നിലയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതായും പഠനറിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ദേശീയസമ്പത്തിനെ നിർണയിക്കുന്നത് സ്വകാര്യസ്വത്ത്, പൊതുസ്വത്ത് എന്നിവയാണ്. ഇതിൽ സ്വകാര്യസ്വത്തിന്റെ ഭീമാകാരമായ വളർച്ചയാണ് പിന്നിട്ട കാൽനൂറ്റാണ്ടിൽ ഉണ്ടായത്. സമ്പന്നമേഖലകളിൽ സ്വകാര്യസമ്പത്തിന്റെ വളർച്ചയുടെ തോത് 1970കളിൽ 200‐350 ശതമാനമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോഴത് 400‐700 ശതമാനമായി ഉയർന്നു. അതേസമയം, പൊതുസമ്പത്ത് പലരാജ്യങ്ങളിലും മിക്കവാറും ഇല്ലാതായി. (പൊതു ആസ്തിയിൽനിന്ന് പൊതുകടം കുറച്ചാൽ അവശേഷിക്കുന്നതാണ് പൊതുസമ്പത്ത്). ഫ്രാൻസ്, ജർമനി, ജപ്പാൻ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ പൊതുസമ്പത്ത് പൂജ്യത്തോട് അടുത്താണെങ്കിൽ അമേരിക്കയിലും ബ്രിട്ടനിലും അത് പൂജ്യത്തിനും താഴെ നെഗറ്റീവ് നിലയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. വാസ്തവത്തിൽ ഇത് ഭരണകൂടങ്ങളെത്തന്നെ അപ്രസക്തമാക്കുന്ന ഒന്നായി മാറി. പൊതുജനാരോഗ്യത്തിന്റെയോ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയോ പരിസ്ഥിതിയുടെയോ മേഖലയിൽ നിക്ഷേപം നടത്താൻ സർക്കാരുകളുടെ കൈയിൽ നീക്കിയിരിപ്പ് ഇല്ലാതായി. മുതലാളിത്തവളർച്ചയുടെ നടത്തിപ്പുകാരായി നിലകൊണ്ട ഭരണകൂടങ്ങളെ മുതലാളിത്തം അന്തിമമായി വിഴുങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നർഥം.

അസമത്വത്തിന്റെ വളർച്ച മാരകമായ അനുപാതത്തിലെത്തിയ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായാണ് ഇന്ത്യയെ റിപ്പോർട്ട് പരിഗണിക്കുന്നത്. കോളനിവാഴ്ചക്കാലത്ത്, 1940കളിൽ, മൊത്തം ദേശീയസമ്പത്തിന്റെ 20 ശതമാനത്തോളമാണ് മേൽത്തട്ടിലെ അതിസമ്പന്നരായ ഒരു ശതമാനത്തിന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യപ്രാപ്തിക്കുശേഷമുള്ള മൂന്നുപതിറ്റാണ്ടുകളിലെ ആസൂത്രണപരമായ ഇടപെടലുകൾവഴി 1980കളിൽ ഇത് ആറ് ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. എന്നാൽ '90കളിലെ ഉദാരവൽക്കരണം ഇതിൽ വലിയ മാറ്റത്തിന് വഴിതുറന്നു. 2014ൽ ഇന്ത്യയിലെ അതിസമ്പന്നരായ ഒരുശതമാനം മൊത്തം സമ്പത്തിന്റെ 22 ശതമാനവും കൈയടക്കിക്കഴിഞ്ഞതായാണ് റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നത്. കോളനിവാഴ്ചക്കാലത്തേതിനേക്കാൾ വലിയ അസമത്വത്തിലേക്കാണ് ഉദാരീകരണത്തിലൂടെ ദേശീയഭരണകൂടങ്ങൾ’ഇന്ത്യൻ ജനതയെ ആനയിച്ചത്. 2014ൽ മേൽത്തട്ടിലെ പത്തുശതമാനംപേർ മൊത്തം സമ്പത്തിന്റെ 56 ശതമാനം കൈയടക്കിക്കഴിഞ്ഞു. താഴെത്തട്ടിലെ 50 ശതമാനത്തിന് അപ്പോൾ മൊത്തം സമ്പത്തിന്റെ 15 ശതമാനത്തിൽ താഴെമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുളളൂ. കീഴ്ത്തട്ടിലെ 50 ശതമാനത്തിന്റെ മൊത്തം വരുമാനം മേൽത്തട്ടിലെ ഒരു ശതമാനത്തിന്റെ മൂന്നിൽ രണ്ടുമാത്രമാണ്. പ്രായപൂർത്തിയായ 40 കോടിയോളംപേർ ഉൾപ്പെടുന്ന കീഴ്ത്തട്ടിലെ 50 ശതമാനത്തിന്റെ പക്കൽ കേവലം 15 ശതമാനം സ്വത്തുള്ളപ്പോൾ 32 കോടി വരുന്ന ഇടത്തട്ടുകാർ 30 ശതമാനം സ്വത്തിന്റെ ഉടമകളായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ, എട്ടുകോടിമാത്രം വരുന്ന മേൽത്തട്ടിലെ പത്ത് ശതമാനം മൊത്തം സമ്പത്തിന്റെ 55 ശതമാനവും അതിലെതന്നെ അതിസമ്പന്നരായ ഒരു ശതമാനം (80 ലക്ഷംപേർ) മൊത്തം സമ്പത്തിന്റെ 22 ശതമാനവും കൈയടക്കിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കീഴ്ത്തട്ടിലെ 50 ശതമാനം ജനങ്ങളുടെ പ്രതിശീർഷ വാർഷികവരുമാനം 43,700 രൂപയാണെങ്കിൽ മേൽത്തട്ടിലെ ഒരു ശതമാനത്തിന് അത് 31 ലക്ഷം രൂപയാണെന്ന് റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു. കാൽനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ട ആഗോളീകരണവും ഉദാരവൽക്കരണവും ശരാശരി ഇന്ത്യക്കാരന്റെ ജീവിതം കൊള്ളയടിക്കലിനപ്പുറം മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ല എന്നാണ് ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

ഇത്തരം വിവരങ്ങളുടെ തുടർച്ചയെന്ന നിലയിൽ പരിഗണിക്കാവുന്ന ഒന്നാണ് കഴിഞ്ഞദിവസങ്ങളിൽ നടന്ന ദാവോസിലെ ലോക സാമ്പത്തികഫോറത്തിനുമുന്നോടിയായി സന്നദ്ധസംഘടനകളുടെ രാജ്യാന്തര കൂട്ടായ്മയായ ഓക്സ്ഫാം പുറത്തുവിട്ട കണക്കുകൾ. 2017ൽ ഇന്ത്യയിലുണ്ടായ മൊത്തം സമ്പത്തിന്റെ 73 ശതമാനവും അതിസമ്പന്നരായ ഒരു ശതമാനത്തിന്റെ പക്കലെത്തിയതായി ആ റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു. എന്നാൽ, ജനസംഖ്യയുടെ പകുതിവരുന്ന 67 കോടി ജനങ്ങളുടെ സമ്പത്തിലുണ്ടായ വളർച്ച ഒരുശതമാനം മാത്രമാണ്! 2017ൽ അതിസമ്പന്നരായ ഒരു ശതമാനത്തിന്റെ സ്വത്ത് 4.89 ലക്ഷം കോടി രൂപ വർധിച്ച് 21 ലക്ഷം കോടി രൂപയിലെത്തി. 2017‐18ലെ കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ വാർഷിക ബജറ്റിനുതുല്യമായ തുകയാണിത്. ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കൈയിലുള്ള മൊത്തം തുകയോളംതന്നെയാണ് ഒരുശതമാനം വരുന്ന അതിസമ്പന്നരുടെ പക്കൽ ഇപ്പോഴുള്ളത്. രാജ്യത്തെ പ്രമുഖ കമ്പനികളിലെ സിഇഒമാർ വാങ്ങുന്ന വാർഷിക ശമ്പളത്തിനുതുല്യമായ തുക ലഭിക്കാൻ ഗ്രാമീണമേഖലയിൽ മിനിമംകൂലി വാങ്ങുന്ന തൊഴിലാളി 941 വർഷം ജോലിചെേയ്യണ്ടിവരും! മോഡിഭരണം വാഗ്ദാനംചെയ്ത നല്ലകാലത്തിന്റെ അടയാളവാക്യമായി പരിഗണിക്കാവുന്ന കണക്കാണിത്.

അസമത്വത്തിന്റെ ഈ മാരകമായ വ്യാപനം സമഗ്ര വളർച്ചസൂചികയിൽ ഇന്ത്യയെ ഏറ്റവും പിൻനിരയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടുമുണ്ട്. അവസരസമത്വവും സന്തുലിതാവസ്ഥയും അടക്കമുള്ള 12 ഘടകങ്ങൾ പരിഗണിച്ചാണ് സമഗ്ര വളർച്ചസൂചിക തയ്യാറാക്കുന്നത്. ദാവോസിലെ ലോക സാമ്പത്തികഫോറത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ച കണക്കുപ്രകാരം 79 വികസ്വരരാജ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഇന്ത്യ 60‐ാംസ്ഥാനത്താണ്. ബംഗ്ലാദേശ് 36‐ാംസ്ഥാനത്തും പാകിസ്ഥാൻ 52‐ാംസ്ഥാനത്തും ആയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഇതെന്നുകൂടി മനസ്സിലാക്കിയാലേ ഉദാരീകരണം വിതച്ച അസമത്വത്തിന്റെ വിത്ത് എങ്ങനെ വിളവെടുക്കുന്നു എന്ന് പൂർണമായി മനസ്സിലാവുകയുള്ളൂ.

മുതലാളിത്തം അതിന്റെ ശൈശവദശ പിന്നിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വേളയിലാണ് മാർക്സ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനപ്രകൃതത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ചചെയ്തത്. അന്ന് മാർക്സ് പ്രവചിച്ച സമ്പത്തിന്റെ അതിഭീമമായ കേന്ദ്രീകരണം ഇന്ന് ലോകത്തെ വിഴുങ്ങാൻ പോന്ന ഒരു യാഥാർഥ്യമായി മാറി. 200‐ാം ജന്മവാർഷികവേളയിൽ മുതലാളിത്തവളർച്ചയെക്കുറിച്ചുള്ള മാർക്സിന്റെ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ ഇത്രമേൽ ശരിവയ്ക്കപ്പെടുമ്പോൾത്തന്നെ അത് നമ്മെ ഏറെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നുമില്ല. കാരണം മാർക്സിന്റെ നിഗമനങ്ങൾ ശരിയായിത്തീരുന്നു എന്നതിനർഥം മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ മുതലാളിത്തം വിഴുങ്ങുന്നു എന്നാണ്. മുതലാളിത്തത്തെ മറികടക്കാതെ മനുഷ്യവംശത്തിന് തുടരാനാകില്ലെന്നും സോഷ്യലിസം അല്ലെങ്കിൽ കിരാതത്വമെന്നും റോസ ലക്സംബർഗ്ഗ് ഒരുനൂറ്റാണ്ടുമുമ്പേ പറഞ്ഞത് ഒട്ടുംതന്നെ ആലങ്കാരികമല്ലെന്ന്  ബോധ്യപ്പെടുകയാണ്

പ്രധാന വാർത്തകൾ
Top